نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:۱٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۱ بهمن ۱۳٩٢

   

   نرم و آهسته بیایید،

   مبادا که ترک بردارد

                 شیشه ی نازک این تنها دل...

   این دل نازک من

   دیرگاهی ست که مرده ست ولی

                   کور سویی  زامید

                               زنده اش می دارد...

   با چه کوشش، چه تلاش

                 زنده اش می دارم،

                               تا مگر باز آید...

   اگر او باز آید

           چه سخن ها دارم

                  چه غزل ها دارم

   همه را می خوانم

   همه را می گویم

         وای... اگر تنگ شود حوصله اش!

 

      ای دل نازک و بشکسته من

    مبادا که شکایت کنی از رفتن او

                   که چرا رفت، چنین کرد و چنان!

   لاف عشق و گله از یار!... مبادا سخن

      دل آن نازک دل

               چون بلور است

               مبادا که ترک بردارد...

 

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٤ بهمن ۱۳٩۱

 

     روز تولد تو شد، اما نیستم کنار تو...

 

     دلم میخواد که جونمو هدیه بدم برای تو...

 

               می دونم که نمی تونیم این روز’  ییش هم باشیم

 

               اما میشه تو رویامون همیشه مال هم باشیم

 

     بیا بریم تو رویامون جشن تولد بگیریم

 

     از لحظه های عشقمون عکسهای رنگی بگیریم

 

               دلم میخواد به جای شمع غمهاتو آتیش بزنم،

 

               تو غمهاتو فوت بکنی، منم برات دست بزنم

 

     دلم میخواد شعر بخونیم، واسه هم آهنگ بزنیم

 

     بریم تو آغوش هم و یه رقص تانگو بزنیم

 

               آه... چی میشد که رویامون رنگ حقیقت بگیره!

 

               لبهای ما از همدیگه یه بوس محکم بگیره!

 

     تا اوج اسمون میرم وقتی ازت بوس بگیرم

 

     اونوقته که واسه خودم جشن تولد می گیرم...

   

                                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ امرداد ۱۳٩۱

     دست و دلم به کار نمی رود بانو

     دل من جای دگر نمی رود بانو

 

                    آزرده ام از دست روزگار خویش

                    چه کنم؟ روزگارم خوش نمی رود بانو

 

     به امید دیدن روی تو آمده ام اینجا

     روی گلت به سراغ دیده ام نمی رود بانو

 

                                 دلخوش بودنت بودم کنار آغوشم

                                 حرفها شنیده ام که تقدیرش نمی رود بانو

 

     کاش میشد که دل به دریا زد و رفت

     قایقم اسیر توست، به آب نمی رود بانو

 

                         شبی کنار آغوشت جان میدهم آخر

                         از این بهترم آرزویی نمی رود بانو

 

                                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ فروردین ۱۳٩۱

     هر شب کنار پنجره

     منتظرم تا  تو بیای

     ببینم و بهت بگم

                      "خاطرخواتم خیلی زیاد"

      

     تو هم کنار پنجره

     وقتی میری، می بیننت

                            "ستاره ها چشمک زنان

                             دل نبرن از تو دلت...!"

      

     ستاره ها حسودن و

     حسودیشون میشه به من

     منی که حس عاشقم

     مونده روی دشت ودمن!

      

     ترا خدا یه وقت نری

                     برام از اون دلت نگی

     تو کوچه تنهام بزاری

                     پشت سرم حرفی بگی

     

     لج ندارم!... من عاشقم،

     عاشق اون ترانه هات

     صدای گرمت رو میخوام،

                             صدای گرم خنده هات...

     

     مونده یه آرزو به دل

                          "داشتن تو تا همیشه"

     تمام دنیا هم باشن

     هیچکی واسم " تو" نمیشه...

    

                                      (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠

     هفت سین خالی از یه سین

                          دیوان حافظ تو بغل

     تا که تو از راه نرسی

                     نه شعر میخونم نه غزل

     تو باید از راه برسی

     به مرز و بوم این دیار

     تا از حضورت حس کنم

                         رسیده عطر نوبهار

     روزی که از راه برسی

     زمستون از پا در میاد

                  هفت سین خالی از یه سین

                              سایه دستاتو میخواد...

     

          تن پوش تازه بر تن و

          گم شدنم تو آینه

          وقتی که تو کنارمی

          هر روز نوروز منه

     

     دلم ازت جدا نشد،

     نفس تو رو نفس کشید

     یه سال از این دوری گذشت

                             قصه به آخر نرسید...

     به آرزوی دیدنت

                هفته به هفته نو شدم

     جمله ی "باز می بینمش"

                    وعده من شد به خودم!

     تو داری از راه می رسی

     زمستون از پا در میاد

     هفت سین خالی از یه سین

                   سایه دستاتو میخواد...

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳ اسفند ۱۳٩٠

   خداحافظ سلام ِ گرم عمرم              خداحافظ هجای عشق بازی

   درودی نیست دیگر در قلم آی        خداحافظ محبت، دوست بازی

   ...

   ببین دلگیر و بی تابم

                           ببین خاموش و دربندم

   ببین امشب به هر واژه نسیم مرگ می بندم...

   دگر باران ِ امشب را،

                          نمی بینم

                                    نمی خندم!!!

   ببین دنیای پستم را

                           و انسانهای بی مایه

   دمی با من سر عشق است

                                 به یک آن نقش یک سایه!

   محبت نوشدارو شد درون آشنایانم

                           خداگون زیستن چیست؟

                                              کلامی لق زنان بر کنج یک پایه!

   به سازم می نوازم سالها رنجی و آوازی

                                  و این گیتار پر دردم

                                                 قرارم می دهد مانند یک دایه!

   ...

   خداحافظ ترانه های بی معنا              خداحافظ همه اشعار تکراری

   خزان عمر من اینجاست                 در این دنیای بی بندی و بی باری!

   ...

   فراموشی غذای روز آدمها

                                  به هر صبحی و هر شامی

   ببین باران ِ اشکم را

                     و هر دم آآآه پر دردم

                                          ز هر کس یا که هر نامی!!!

   ببین رقصم مترسک وار

                                      در این دنیای دلقک وار

   دمی سالسا، دمی تانگو

                                     ولی بی جان، عروسک وار

   نمی خواهم دگر باشم

                مسیح ِ مادر و ترسا

                                 تمام عمر من بگذشت

                                                چه بی حاصل! چه تلخک وار!!!

   ...

   خداحافظ همه عمرم                          خداحافظ سر پرشور و بی تابم

   روم از یاد هر کس با شتاب نور           خداحافظ همه شبهای بی خوابم!

   ...

   ببین این بیت آخر را

                            به بغضی مرگزا گویم

   بدان مردن به از ماندن

                            و من در این دم آخر: خداحافظ نمی گویم

  (درسای پرچین خیال...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ بهمن ۱۳٩٠

     وقتی می گذرم

     و رد پاهای به جا مانده از گذرت

     بر کوچه ی خاطراتمان را می نگرم،

     عذاب می کشم!

     که چرا کوچه ی ما بن بست نبود!

     تا مجالی باشد برای بازگشت تو

     و رد پاهایی دوباره...

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٤ دی ۱۳٩٠

     دلم میخواست واسه یه بار

     با همدیگه بریم شمال

     من و تو و عشقمون و

     اون آرزوهای محال...

      

          دلم میخواست سفر کنیم

          تو بارون ریز شمال...

          با تو و واژه های تو

         اونا که شد واست خیال...

      

     به آرزومون رسیدیم

     با همدیگه... تو جاده ها

     تو کلبه های عشقمون

     با شعرها و ترانه ها

      

     حالا دیگه من چی میخوام؟

     به جز کنار تو بودن

     همیشه و در همه حال

     به فکر عشق تو بودن

     

          دلم میخواد بازم بریم

          با همدیگه... همون شمال

          خدا کنه برای ما

          نشه مثل خواب و خیال!

      

     دلم میخواد با هم باشیم...

     بیا بریم یه جای دور!

     راحت باشیم، رها باشیم

     از این دنیای سوت و کور...

    

                                 (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٥٩ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ آذر ۱۳٩٠

     بی تو،

          تمام شبهای من یلداست

     با تو،

          تمام یلدای من زیباست

 

     تا تو هستی،

     تا بلندی موهایت،

     روشنی چشمانت،

     و رویاهای شیرینت هست،

                  دیگر یلدا نمی خواهم...

 

     تو بلندی شبهای من،

     روشنی چشمان من،

     و آرزوی شیرین منی

                    تو یلدای منی...

    

                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ آبان ۱۳٩٠

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             من عاشق گیتار و بارونم

             من روزها تا ظهر میخوابم

             من هر شبو تا صبح بیدارم...

 

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             من خیلی وقتا ساکتم، سردم

             وقتی که میرم تو خودم شاید

             پاییز سال بعد برگردم...!

 

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             می بوسمت اما نمی مونم

             تو دائم از آینده می پرسی

             من حال فردامم نمی دونم...

 

     تو فکر یه آغوش محکم باش

          آغوش این دیوونه محکم نیست

     صد بار گفتم باز یادت رفت

                دنیای ما اندازه هم نیست...!

    

                                     (رستاک...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ آبان ۱۳٩٠

     یه حرفایی همیشه هست

     که از عمق نگاه پیداست

     از اون حرفای تلخی که

                         مثه شعر فروغ زیباست...

    

     از اون حرفها که یک عمره

     به گوش ما شده ممنوع

     از اون حرفهای بی پرده

                         شبیه شعری از شاملو...

    

     از اون حرفها که میترسیم

     از اون حرفها که باید زد

     از اون درد دلای خوب

                         از اون حرفهای خیلی بد...

    

     نگفتی و نمیگم ها

     حقیقت های پنهانی

     از اون حرفها که میدونم

                         از اون حرفها که میدونی...

    

     به زیر سقف این خونه

     منم مثل تو مهمونم

     منم مثل تو میدونم

                         تو این خونه نمیمونم...

    

     یه حرفهایی همیشه هست

     که از درد توی سینه ست

     مثل رپ خونی شاهین

     پر از عشق پر از کینه ست

     پر از نا گفته هایی که

     خیال کردیم یکی دیگه

     دلش طاقت نمیاره

     همه حرفامونو میگه...

    

     همیشه آخر حرفها،  پر از حرفهای ناگفته ست

     همیشه حال ما اینه،

                         همیشه دنیا آشفته ست...

     به زیر سقف این خونه، منم مثل تو مهمونم

     منم مثل تو میدونم

                         تو این خونه نمیمونم...

    

                                   (رها اعتمادی)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آبان ۱۳٩٠

     آهای مهتاب کوچه ،

     با توام!

     چقدر تنهایی؟!

           و چقدر بزرگ...!

     دلم گرفته ،

     به اندازه ی تنهایی ات

     به قدر فاصله ام از تو

     و تو...

     چقدر دوری،

           از من و کوچه ام!

     در انتهای دیگر آسمان

     نشسته ای و

     به شب می نگری!

     کاش دستهایم

     آنقدر بلند بودند

     که به دستهای مهربانت می رسید...

     کاش،

           فاصله مان

           به اندازه یک خط فاصله بود...

    

     کاش فقط من بودم و تو

           من بودم و چشمهای درخشانت...

    

                                        (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۳ مهر ۱۳٩٠

     تو تشنه ی شعرای من، من تشنه لبهای تو...

     تو آنسوی کوهها، من پشت ردپای تو...

     کی میرسی پیش دلم، با واژه های خنده ات؟

     تا واژه هایم گم شود در بین واژه های تو...

    

 

                                                 چشم من فرش تمام پای تو

                                                       قلب من تقدیمی چشمان تو

                                                              دیده بگشای و بیا، این جان من

                                                                     هرچه جان دارم فدای جان تو...

 

 

           قلب من یک کوچه تاریک بود

           با تو روشن شد مثل ماهتاب

           تو شدی ستاره شبهای این

          کوچه گرد کوچه های ماهتاب...

 

 

                           عشق یعنی با من و تو، ما شدن

                                     عشق یعنی خیس و بارانی شدن

                                               عشق یعنی لحظه ای چشم تو را

                                                          دیدن و خندیدن و عاشق شدن...

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ شهریور ۱۳٩٠

     دیشب با خیالت،

     خواستم شعری بگویم

     شعری از ستاره باران هوای تو بگویم

     از نگاه مهربانت

     از صدای دلنشینت

     از تو و عطر لبانت

     شعری با صدای غمبارم سرودم...

      

     دیشب با خیالت،

     از جاده عشق گذر کردم

     تو نبودی که ببینی

     به چه حالی من سفر کردم

     کوه و دشت از تو به من می گفتند

     ابر و باران نام تو را می خواندند

     من به عشقت

     همچو پروانه شدم

     با خیالت، خیس و بارانی شدم...

      

     دیشب، با خیالت

     شعرهایم را ز بر کردم

     تو نبودی پیشم اما

     با یاد مهربانت

     شب را به سر کردم

     جز تو و یاد قشنگت

     کسی همراه نبود

     کسی از حال منه شب زده آگاه نبود...

      

     آه... ای مهتاب من!

     ای ستاره... مهربان... کمیاب من!

     تو بمان با من،      

     برتاب و بیا

     این تو و این جان بی مقدار من...

      

                                          (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٠

     نیست کسی جز تو،  تو قلب کوچه گردم

     من دور آن چشمان مهتابت بگردم...

     می گردم و می بینمت در قلبم ای یار

     بالاترین عشق من و دل شده این کار

     خود را در آغوش تو می بینم همیشه

     مثل کویرم... تو ولی یک دشت و بیشه!

     دست نوازشهای تو روی تنم هست

     لبهای داغت همچنان روی لبم هست

     جز تو کسی اینگونه صیاد دلم نیست

     جز من کسی اینگونه رسوای دلت نیست

     شب بود و باران با صدای گرم دریا

     من بودم و تو،  با همه عشق و تمنا

     یک آرزو کردم از آن غول چراغ و...!

     بستم دو چشمش را... ببین حال خرابو!

     لبها به روی لب... چرا جدا نمیشه؟!

     عشقی به این پاکی و زیبایی نمیشه!

     شب بود و عشق در خواب و من بیدار اما

     گرمای تن... بوی نفس... دستا... پاها

     دریای طوفانی بسان بچه ها بود

     در عمق شب با آن صدای ناله ها بود

     دریا و باران عشقبازی ها  کردند

     در گوش همدیگر چه نجواها کردند

     تا صبح در آغوش هم خوابیده بودند

     صبح آخر راه و...  همه جا رفته بودند!

     جاده به آخر می رسید فردای آن روز

     جز یاد و رویایش نمانده تا به امروز

     ای کاش میشد تا همیشه اینچنین بود

     مست و خراب و بی خیال و... نقطه چین بود.

    

                                           (کوچه گرد...)