نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ دی ۱۳۸٦

یادم نمی رود

غریبانه ترین شبی را

که به خوابم آمدی

شبی که تمام شعرها

برایت نوحه می خواندند

و درختان همه از

گریه های رقیه ات

خیس بودند...

یادم نمی رود

شبی که به مادرت زهرا قسم می خوردم

و تو زیبای هستی را

فریاد می زدم...

ای پسر فاطمه، دریاب مرا

دریاب مرا،

تورا به ناله های زینبت

که از گوش زمین و زمان بیرون نمی رود.

دریاب مرا،

تورا به آن چشمهای سرخ ناقه ای

که از گریستن باز نمی ماند.

دریاب مرا،

مرا که هنوز نمی شناسمت.

آه، چه کنم

که چون محتشم

شبهای محرمت را نمی سرایم

چه کنم، ناتوانی رنجورم

چه کنم؟

به راستی مرد می خواهد

مرد می خواهد تا برایت بسراید

بگذار فقط بگریم

و احساس طوفانی ام را

با زمزمه ی نام تو

آرام کنم

برای من

سعادت گریستن کافی است

کافی است...

                                    (کوچه غریب)

  








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٢ دی ۱۳۸٦

      دلم کرده هوایت

      هوای سازهای صدایت

      من اینجام، در این مرداب بی تو

      چگونه غرق شوم به دریای نگاهت؟

      توان دیدن رخ ماهت نیست با من،

      تو بگو،

      چگونه تاب آورم با وسوسه هایت؟

      چو مهتاب نشستی بر آسمان کوچه

      دیده ماند به سویت،

      دل رفت برایت...

      چه دیر آمدی برسر بام خستگی هام

      چه زود خواهی که  دل کند رهایت!

      ببین، دل سوخته از غم دوری

      بیا که سرنهم به پایت، دل به صفایت

      بگذار بگویم هر آنچه در دل دارم

               بگذار بگویم که دل گرفته برایت...

    

                                       

                                                 (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٠٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ دی ۱۳۸٦

     برای روز میلاد تن خود

     منه آشفته رو تنها نذاری

     برای دیدن باغ نگاهت

     میون پیکر شبها نذاری

 

                    همه تنهایی ها با من رفیقن

                    منو در حسرت عشقت نذاری

                    برای روز میلاد تن خود

                    منو دور از دل و دیده ت نذاری

 

     دلم دل تنگه و مهرت رو می خواد

     دلم رو در پی غمها نذاری

     میام تنها توی قلبت میشینم

     من و قلبت رو جایی جا نذاری

 

                            عزیزم جشن میلادت مبارک

                            منو اون سوی جشن دل نذاری...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٥ دی ۱۳۸٦

     هر شب کنار پنجره

    

     منتظرم تا ماه بیاد

    

     ببینم و بگم بهش

    

     دلتنگم تا که اون بیاد...

    

     تو هم کنار پنجره

    

     وقتی میری، می بیننت

    

     ستاره ها چشمک زنان

    

     دل می برن از تو دلت

    

     ستاره ها حسودن و

    

     حسودیشون میشه به من

    

     چون می بینن که ماهشون

    

     نشسته توی دل من...

    

                           (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٩ دی ۱۳۸٦

درک تنهایی و دلتنگی ام

یک دنیا صبر می خواست و مهر

و تو چه با سخاوت هر دو را در برداشتی

ای معنی سبز تمام کلام ناگفته ام،

تو را تا هنگامی که نفسی در کنج سینه باشد

با همه وجود

و با دستان خالیم

به خاطر خواهم داشت... 

 

آسمان هم مهربانی نگاهت را وام گرفته

در ترنم باران و نم اشکت غم پاکی نهاده

اما دیدگان این همیشه غصه دار

باران چشمان تو را تاب ندارد

پس با دستان مهربانت

زدودن اشکها را برایم به ضیافت بخوان

تا بگویم با این لبهای ترک خورده از عطش عشق

تو را تا آن هنگام که جانی در بدن باشد

به خاطر خواهم داشت...

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٤۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٤ دی ۱۳۸٦

     ای همزاد
     ای بی من و همیشه با من
     یاد تو، چون چکاوکهای مهاجر

     لحظه لحظه به باغ خیالم سفر میکند

     و مرا وسوسه ی پرواز می دهد...
     گفتی که هر شب، واژه های شعرم را
     با اشک می شویی

     ولی چندی است که بی باران شده ای؟!
     هر شب شعرهایم را

     در تاریکی کوچه گم می کنم

     به امید مهتابی شدنت،

     اما تو بی واژه شده ای!

     بیا و بمان

     من و دستهایم، تنهاییم

     بیا و بخوان

     من و شعرهایم،

     برای تو می سراییم...

    

                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ دی ۱۳۸٦

      می دونی، آدما رنگ خون شدن
      کوچه گرد غصه دار دل اسیر...
      می خوام امشب بزنم به جاده ها
      کاشکی بارون بباره به اين کوير

      بيا امشب توی کوچه ی غريب
      بشماريم پرنده های مرده را
      بيا اشکا را ببين که مثل يخ
      می برن خسته دل رميده را

      چی شده به کوچه مون سر نزدی؟
      دره يکی بود، يكي نبود رو نزدی
      رفتی و نشون به اون نشون درد
      حرفی از حل معما نزدی

      می خوام اين شبا برات قصه بگم
      چوپون دروغگو، صدتا شده بود!
      مثل بچه ها شمردم همه را
      صدتا نه، هزاروصدتا شده بود!

      سر و روی کاکلی رنگی شده
      انگاری سرش به سنگی خورده بود
      می دونم باز حسنی سنگ زده بود
      کاکلی زخمی نبود و مرده بود

      نه من ونه کوچه و نه آسمون
      نداريم دلخوشی از دوره زمون
      می زاريم اشکامونا براش نشون
      کوچه گرد اگه بياد تو کوچه مون

      چه کنم، سنگه دل اين آدما
      ديگه مهتاب نميشه شهر دروغ
      دستای سرد منو بگير، ببر
      از همين شهر ريا و بی فروغ

      با همه دل نگرونی های من
      يکی بود، يکي نبود و گريه بود
      همه بودن وهمه مثل خزون
      هرچی بود، هرچی، فقط خدا نبود

      خسته ام، خسته نه از خودم، نه تو
      خسته از بدی، کلک، تمام درد
      خسته از پنجره های پر غبار
      خسته از اين همه عاشقای سرد...

                                                    ( کوچه غریب )