نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ بهمن ۱۳۸٦

    

     من نباشم کی تورو، 

     یا موهاتو، 

     ناز میکنه... 

     کی با بالهای شکسته   

     باتو پرواز میکنه...    

     راست بگو، من که نباشم،     

     اخمهای پیشونیتُ    

     کی میاد دونه دونه،    

     با حوصله باز بکنه... 

     من نباشم کی میاد، 

     ناز نگاتُ میخره... 

     کی میاد دنبال تو،

     تورو به مهتاب ببره... 

     کی برات شعر می خونه

     پشت نقاب پنجره...

     من اگه نباشم،

      کی واسه همیشه 

     تورو می پرسته 

     کی واست میمیره 

     کی نمیشه خسته 

     کی تورو میذاره،  

     روی دوتا چشماش  

     کی اگه نباشی،   

     میگیره نفسهاش   

     من نباشم،    

     کی برات قصه میگه تا بخوابی؟  

     کی میاد سراغ رویات،  

     تو شبای مهتابی  

     کی بیداره تا تو خوابت ببره؟  

     کی قائم میشه تو ابرا،

     که تو راحت بتابی؟

    

    






نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٦

شايد امشب بگريزم، شايد

و به هر تنگ سفالي بزنم

نقش دلم!

شايد اين كوزه گران فهميدند

چشم بي خواب و خمارم، شايد

آه اي روح پريشان و اسير

با خودت عهد مبند

كه شبت روز شود!

آخر اين گريه  تورا مي پاشد

شايد امشب بگريزم، شايد

دل آشفته ندارد آرام

ديگر از شعر بدم مي آيد!

هرچه خواهي تو بخند

بر تو اي كاغد و خط

نفرين باد!

بشنو حرف مرا

به خودت هيچ نيار

چه كنم درد مرا مي پاشد

شايد امشب بگريزم، شايد

 

پيكر چوبي من را متراش

ديگر از من،

چه خواهي ساخت؟

كوره اي داغ  زاندوه و فراق؟

آدمك، پنجره، يا فاجعه را؟

بيش از اينها متراش

شاعرم كردي و بس

بيش از اينها متراش

 

بي خودي صورت خود مي تابد

دل سرما زده و لجبازت

دو قدم مانده كه عاشق بشوي

مي روم، هر چه سرت مي آيد!

شايد امشب بگريزم، شايد

و به گيتار زمان

بدهم آه لبم

شايد آواز بفهمد، شايد...

   

                                     (کوچه غریب)

  

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸٦

      گاهی می نشینم

      با خود،

      تنها،

      زیر درخت آرزو

      آرزوهای محال

      و فکر میکنم که چه تنهاست

      کوچه های خیال من

      بدون نور مهتاب...

    

                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ روز شنبه ٦ بهمن ۱۳۸٦

رو در و ديوار اين شهر

همش از تو يادگاره

توي اين كوچه ي تاريك

منو تنها نمي ذاره

ياد حرفهاي قشنگت

كه تو قلبم لونه مي كرد

ياد دلتنگي چشمات

كه منو بهونه مي كرد

ميزنه آتيش به جونم

پس كجايي مهربونم؟

آخه من ترانه هامو

واسه ي كي پس بخونم؟

دل من هواتو كرده

تو كجايي نازنينم؟

كاشكي بودي و ميديدي

بي تو من تنهاترينم

ميشينم منتظر اينجا

تا تو برگردي دوباره

تا بشيني پاي حرفهام

بريم تا ماه و ستاره

مي دونم مياي يه روزي

يه روزي كه خيلي ديره

يه روزي دل شكستم

سر اين كوچه ميميره...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۸٦

     دشتهایی بی آب

     آسمانی بی ابر

     ابرها بی باران

     باید امشب بروم

     باید به رویا بروم

     باید همان چمدانی را

     که به اندازه پیراهن تنهایی سهراب جا دارد، بردارم

     و به رویا بروم

     دریا همواره مرا می خواند

     ابر هم حال مرا می داند

     یافتم آنکه صدا زد: سهراب!

     اینجاست، همین دشت

     که می گشت پی آب

     و منه خسته به دنبال سراب

     باید بروم،

     باید امشب بروم تا ته خواب

     پی عطر باران

     و ببارم بر آن

     بر همه خستگی ها

     بر همه دشت و همه تشنگی ها

     باید امشب بروم تا رویا

     یک نفر باز صدا زد که بیا...

    

                                     (کوچه گرد...)