نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٦

 

پروردگارا تو را شکر می گویم،

برای تمامی نعمتهایی که امسال به من ارزانی داشتی...

برای تمامی روزهای آفتابی و برای تمام روزهای غمگین ابری و بارانی...

برای غروبهای آرام و شبهای تاریک و طولانی...

برای سلامتی و حتی بیماری...

برای تمامی چیزهایی که مدتی به من قرض دادی و بازپس گرفتی...

برای تمام لبخندهای محبت بار و دستان یاری رسان...

برای عشق و محبت و چیزهای شگفت انگیزی که دریافت کردم...

شکر برای تمام گلها و ستارگان و پرنده ها و...

تورا شکر می گویم برای تنهاییم، برای تداوم حیاتم، برای اینکه سرپناهی در اختیارم نهادی، برای برآورده کردن نیازم...

پروردگارا همان را می خواهم که تو برایم خواسته ای...

  

خدایا ازت می خواهم،

آنقدر به من ایمان عطا کنی تا هر آنچه در سر راهم قرار میدهی تو را ببینم و خواستت را...

و آنقدر عشق و محبت که هر روز بیش از روز قبل عاشقتر نسبت به خود و اطرافیانم باشم...

خدایا مرا آن ده که آن به، و آنچه را که نمی دانم چگونه از تو بخواهم...

پروردگارا، به من قلبی ده فرمانبردار، گوشی شنوا، ذهنی هوشیار و دستانی ساعی و پاهای پایدار...

خدایا بر تمام عزیزانم برکت و بهروزی عطا کن و صلح و دوستی آرامش و بر قلوب انسانها حاکم گردان...

آمین...

 

رسیدن بهار و فصل گل و زیبایی بر تمامی دوستان خوبم و تمامی بچه های کوچه مبارک...

  

                دوستدار همه ی شما.... کوچه مهتاب








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۳٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٦

 

     چیه دلم، گرفتی!

                    واسه چی داری گریه می کنی؟!

     چیه دلم، شکستی!

                      واسه کی داری گریه می کنی؟!

     چیه دلم، غریبی!

                       چی دیدی داری گریه می کنی؟!

    

      میگی گذاشته رفته!

                        اونی که مث نفس تو بود...

     میگی دلت رو شکسته!

                        اونی که همهء کس تو بود...

     میگی دیدی نمونده!

                         پای همه حرفهایی که زده بود...

    

     دل من، می دونم داری دیوونه میشی

                                              اما باز بی خیالش...

      دل من، می دونم داری ویرونه میشی

                                                اما باز بی خیالش...

      

       دل من، می دونم داری دیوونه میشی

                                          اما باز بی خیالش...

    

             دل من، می دونم داری ویرونه میشی

                                                اما باز بی خیالش...

 

 

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٦


     تو از آن کوچه بالا که می آیی
     تمام جمله ها
     خم می شود بر پای احساست
     و آه،
     از اشک بی تابت،
     که نم نم می زند بر دست اشعارم
     تن هر واژه ای خیس است و من
     مهمان لبهای پر از آهت
     سرودن را نمی خواهم!
     نمی خواهم...
     میان حس ناکامی
     سرودن را نمی خواهم!
     قدمها را شتابی ده
     تو پیشانی فریاد بلندم را
     به خاک پایت افکندی
     بگو از لرزش دستان تبدارم
     چه می فهمی؟
     نگو، باز عاشقم کردی!
     تو از عاشق چه می دانی؟
     تو سهم گریه هایت را
     به من دادی و بگذشتی
     برو!
     پس باز هم بگذر
     و این بارهم
     آواره شدن با من!!!
     خیالت تخت من تنها نمی مانم
     برو تا فاجعه بارم نیاوردی
     من از این عشق می ترسم
     برو...
     باور کن از عاشق شدن
     رنگی نمی بازم!
     خیالت تخت من تنها نمی گردم
     نگو بازیچه ام کردی
     برو، من خوب می دانم
     تو عاشق پیشه ای
     با یاد تو تنها نمی مانم
     من از آن چشم بی خوابت
     که هردم از کتاب عشق می گوید
     فهمیدم
     تو عاشق پیشه ای
     با یاد تو تنها نمی گردم...

    

                                             (کوچه غریب)


 
                            








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٦ اسفند ۱۳۸٦

 

؛ زندگی رسم خوشایندی است؛

چه کسی گفت سخن؟

شاید او هیچ ندیده رنجی

شاخه ی بی برگی

خانه ای بی سامان

درد ها بی درمان

باید اینگونه سرود:

زندگی بی همدم

رسم دردناکی است

زندگی بی روزن

رو به سیاهی باز است

؛ زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت

از یاد من و تو برود...؛

زندگی با حسرت

زندگی در غربت

زندگی در پس این فاصله ها

زندگی با رویا

از یاد من و تو نرود...    

 

                              (کوچه گرد...)