نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳۸٦

داشتم فکر می کردم به ماندن و رفتنت،
نفهمیدم چه شد ... دیدم رفته ای! 

 

بعد یک دفعه دلم خواست همه ی باورهای تلخم را بریزم دور؛
      "عشق در نرسیدن است. با وصل، عشق می میرد."
نفرین به باورهایم!

 
بعد یک دفعه دلم خواست همه ی فاصله ها را پاک کنم؛
      "همیشه فاصله ای هست"
نفرین به فاصله!
بعد نگاه کردم، دیدم چه تنها شده ام. دیدم چه قدر دلم هوایت
را کرده است...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:۱٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸٦

دیشب با خیال تو به مهتاب سفر کردم
از کنار شاخه بید زمان، از یاد تو گذر کردم
این بار باز نگاهت، همچون صدایت، غم پنهانی داشت
زخم های دیرنت سرپوشی از پریشانی داشت...


من با خیال تو، دیشب از جاده ی بی انتهای شب گذر کردم
این بار باز هم از حسادت به مهتاب نظر نکردم
بی تو مرا، مهتاب رنگی دگر است
                          زلف های پریشان شب برایم غم دگرست
بی تو، شب برایم کابوسی از آخرین نگاه توست
چشمان پرشور تو در شب برایم فانوس راه
باز کابوس رفتن تو در خیالم نقش می بست
با زلفی پریشان ، با زخم دیرینت، سوار بر دوش باد
و کابوس رفتنت مرا به آتش کشید...


بی تو بودن و بی تو به مهتاب نگاه کردن
                          برایم درد و کینه و آه و حسرت...


دیشب با خیال یاد تو
شب را به صبح سر کردم
این بار هم باز از روی خجالت به تو نظر نکردم
بی تو بودن و بی تو به مهتاب نگاه کردن،

                          برای من کابوسی از رفتن دیرینه توست...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۳۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

   می نشینم  
   در کور سوی کوچه ی تنهایی …

 
  روزها به صبر ،
   شب ها به انتظار
،
   گذر زمان،

   گذر عمر،
   گفتند چون می گذرد غمی نیست
...
   گذشت
، اما با غم
   گفتند این نیز بگذرد
...
   گذشت
،
   اما سخت
   حال چه کنم
!
   به چه شوقی
،
   به چه امیدی
،
   گذ
رعمر را تماشا کنم ؛
 
  در انتهای کوچه ی تنهایی ...

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

بي اختيار مي روم
              نمي دانم به كجا…


تنها مي روم با قدم هاي تنهايي
چه هوايي ست... 
        دلم هواي تورا دارد


                   نه هواي بارش

                        نه هواي آسمان

                              نه هواي مهتاب


                              فقط هواي تو را دارد...


مي داني چه درديست
      تنها در كوچه پس كوچه هاي شهر قدم زنان
      تنها با ياد تو
      تنها با ياد تو كنارت قدم زدن
      تنها با ياد تو دستانت را فشردن
      تنها با ياد تو سر به روي شانه هايت گذاشتن


آه...
همه شان را دوست دارم


                ابري كه مي بارد

                     برفي كه مي رقصد

                         چكاوكي كه مي خواند

                               كوهي كه مي ماند

                                     مهتابي كه مي تابد


همه شان را دوست دارم
اما ،
     با تو بودن را دوست تر دارم


حتي اگر همه اينها نباشد
               تو كه باشي كنارم
                               تمام دنياي مني...


همچنان تنها
زير بار نگاه ملامت ها
در كوچه پس كوچه هاي مهتاب
                               قدم مي زنم
                               تنها با ياد تو
                                            با ياد چشمانت...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

قصه من و تو از آنجايي آغاز شد كه عكس مهتاب در حوضچه خانه قلبم افتاد...

قصه من و تو از آنجایی آغاز شد که شاعری چکاوک وار از چکاوک خواند...

قصه من و تو از يك سروده عاشقانه آغاز شد...

قصه من و تو آغازش در دفتر آرزوها بود و داستانش در دفتر ليلي و مجنون سروده شد...

قصه من و تو از آن کوچه پر خاطره آغاز شد و اينك با قصه دوري در حال نوشته شدن است...

قصه من و تو آغازي احساسي داشت، اما ادامه آن يك داستان عاشقانه و واقعي شد...

تو آمدي در خوابم، نشستي در سرزمين رويايم و آن احساس پاک وآن صدای مهربانت را به من هديه دادی...

چه زيبا پر گشوديم به سوي سرزمین رویاها، چه زيبا بر روي ماه نشستي و من نيز ماه را به آرامي حركت مي دادم...

قصه من و تو قصه زيباترين عشق دنياست...

قصه من و تو قصه يك سرزمين بي انتهاست...

قصه من و تو قصه يك روياي بيدار شدني است...

قصه من و تو قصه شمع خاموش نشدني است...

                 قصه من و تو قصه مهتاب و ستاره است.......








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

 
عشقبازي به همين آساني است ...
كه گلي با چشمي
بلبلي با گوشي

رنگ زيباي خزان با روحي

نيش زنبور عسل با نوشي
كار همواره باران با دشت
برف با قله كوه

رود با ريشه بيد

باد با شاخه و برگ
ابر عابر با ماه
چشمه اي با آهو
بركه اي با مهتاب
و نسيمي با زلف
دو كبوتر با هم
و شب و روز و طبعيت با ما
عشق بازي به همين آساني است ...
شاعري با كلماتي شيرين
دست آرام ونوازش بخش بر روي سري

پرسشي از اشكي

و چراغ شب يلداي كسي با شمعي
عشق بازي به همين آساني است ...
كه دلي را بخري

بفروشي مهري

شادماني را حراج كني
رنجها را تخفيف دهي
مهرباني را ارزاني عالم بكني

و بپيچي همه را لاي حرير احساس

گره عشق به آنها بزني
مشتري هايت را با خود ببري تا لبخند
عشق بازي به همين آساني است ...

 به همين آساني ...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

اگه بگم که قول ميدم تا هميشه باهات باشم...

   اگه بگم که حاضرم فداي اون چشات بشم...

     اگه بگم تو آسمون عشق من فقط  تويي...

       اگه بگم بهونه ي هر نفسم تنها تويي...

         اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت مي کنم...

           اگه بگم زندگيمو بذر بهارت مي کنم...

             اگه بگم ماه مني، هر نفس راه مني...

               اگه بگم بال مني، لحظه ي پرواز مني...

ميشي برام خاطره ي قشنگ لحظه ي وصال،

  ميشي برام باغبون ميوه هاي تشنه و کال،

    ميشي برام ماه شباي بي سحر،

      ميشي برام ستاره ي راه سفر،

   ولي بدون هرجا باشي، يا نباشي، مال مني...

   بدون اگه براي من هم نباشي ،عشق مني...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳۸٦

جز يك بار،

آن روز كه روي چمنها هر كدام گل سرخي در دست داشتيم

گلها را به هم داديم و باز هر كدام گل سرخي در دست داشتيم

گل من را بوييدي و بازي را شروع كردي

گفتي :من مال تو ام و تو ؟

گفتم :من هم مال تو ام !

بازي تمام شده بود و نتيجه ها معلوم...

من خودم را به تو باختم تا تو را بردم

و تو خود را باختي براي من

ديگر هرگز قمار نميكنم

من ديگر مني ندارم كه ببازم

من ديگر مال تو ام

               گل سرخي دارم كه در باغچه ي قلبم براي هميشه كاشته ام ....

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳۸٦

سلام...

این کوچه، همون کوچه است! همون کوچه مهتاب...

نمی دونم چرا وب کوچه فیلتر شد؟!!!  آخه چرا؟!!!

دوباره از نو... باید یه سری از پستهای قبلی رو بیارم تو این کوچه!...