نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٦

     تو را دوست ندارم، نه دوستت ندارم...
     اما هنگامی که نیستی 
                          غمینم
     و به آسمان آبی بالای سرت
     و اخترانی که تو را می بینند
     رشک می برم

     تو را دوست ندارم...
     اما نمی دانم چرا
     آنچه میکنی در نظرم بی همتا جلوه می کند
     و بارها در تنهایی از خود پرسیده ام
     چرا آنهایی که دوستشان دارم
     بیشتر شبه تو نیستند

     تو را دوست ندارم...  
     اما هنگامی که نیستی
     از هر صدایی بیزارم
     حتی اگر صدای آنانی باشد که دوستشان دارم
     زیرا صدای آنها
     طنین آهنگین صدایت را در گوشم می شکنند

     تو را دوست ندارم...
     اما چشمان گویایت
     با آن آبی عمیق و درخشان
     بیش از هر چشم دیگری بین من و آسمان آبی قرار می گیرد

     آه میدانم که دوستت ندارم
     اما افسوس دیگران دل ساده ام را
     کمتر باور دارند
     و چه بسا به هنگام گذر از کوچه 
     می بینم که بر من می خندند
     زیرا آشکارا می نگرند
     نگاهم به دنبال توست...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٦ خرداد ۱۳۸٦

 

     گفته بودي، از غرورم، از سکوتم، خسته اي
     من شکستم هر دو را...
     گفته بودم، از سکوتت، از غرورت٬ خسته ام
     با خاموشي مغرورانه ات
     شکستي تو مرا...
     با تو گفتم
        از همه تنهايي ام، خستگي ام
     با تو گفتم تا بداني
        با همه ناجيگري، بي ناجي ام
     تو، سکوتت خنجريست
                             بر قلب من
     و حضورت، مرهمي
                            بر زخم من
     پس، باش
     تا هميشه با من باش
     حتي اگر خاموشي...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ خرداد ۱۳۸٦


   دلم آینه درد است نمی دانی تو
   کلبه ام ساکت و سرد است نمی دانی تو
   بی تو سردترین خاطره ها می دانند
   فصل هایم همه سرد است نمی دانی تو
             دیر سالیست که در دست جنون، چون مجنون
             دل من بادیه گرد است نمی دانی تو
             عاشقم کردی و رفتی و کنون با دل من
             غم عشق تو چه کرده است نمی دانی تو

                                                       مدتي شد كه در آزارم و مي داني تو
                                                       به كمند تو گرفتارم و مي داني تو
                                                       از غم عشق تو بيمارم و مي داني تو
                                                       داغ عشق تو به جان دارم و مي داني تو
                                                       خون دل از مزه مي بارم و مي داني تو








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٦

     گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت 
                                       یادگاران تواند...
     رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
                               در تمام در و دشت 
                                      سوگواران تواند...
     در دلم آرزوی آمدنت می میرد
     رفته ای اینک ، اما آیا 
                      باز بر می گردی ؟

     چه تمنای محالی دارم،

                    خنده ام می گیرد....








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ خرداد ۱۳۸٦

   زیر گنبد کبود
   جز من و خدا کسی نبود
   روزگار رو به راه بود
   هیچ چیز
   نه سفید و نه سیاه بود
   با وجود این
   مثل اینکه چیزی اشتباه بود...

   زیر گنبد کبود
   بازی خدا
   نیمه کاره مانده بود
   واژه ای نبود و هیچ کس
   شعری از خدا نخوانده بود...

   تا که او مرا برای بازی خودش
   انتخاب کرد
   توی گوش من یواش گفت:
      «تو دعای کوچک منی »
   بعد هم مرا
   مستجاب کرد...

   پرده ها کنار رفت
   خود به خود
   با شروع بازی خدا
   عشق افتتاح شد
   سال هاست
   اسم بازی من و خدا
   زندگی ست
   هیچ چیز
   مثل بازی قشنگ ما
   عجیب نیست
   بازیی که ساده است و سخت
   مثل بازی بهار با درخت

   با خدا طرف شدن
   کار مشکلی ست
   زندگی،
   بازی خدا و یک عروسک گلی ست...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٧:٥٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸٦


     دلم مانند روز های بارانی است
     هوای مه گرفته در درونم شیهه خواهد کرد، 
     و من در امتداد حرف هایم
     بسی از فعل امید
     دور دورم
     دور تر از دورم

     نمای بی گلایه در سکوتم
     معنی درگاه قلبم را نمی گوید

     کسی من را نخواهد دید
     که در درگاه تاریک شباهنگام
     من تشنه می گریم

     میان آدمک ها خسته ام
     از دشنه های تیز حرف هاشان
     نمی بینی
     نمی فهمی

     میان تشنگی هایم
     طلبناکانه دنبال گناه هستم
     گناهی که نمی خواهم
     نه
     من نخواهم خواست
     ولی کردم
     ولی کردم

     دلم می سوزد از روزی که می آید
     دلم از امتداد درد یک دختر
     بسی بدتر
     بسی بیشتر از حرارت های یک آتش
     می سوزد

     نمی فهمی
     نمی فهمی

                     (مرحوم حسین پناهی)

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۸ خرداد ۱۳۸٦

     شب رفتنت عزیزم ، هرگز از یادم نمیره...

     واسه هرکسی که میگم قصه شو ، آتیش میگیره!

     دل من یه دریا خون بود… چشم تو یه دنیا تردید...

     آخرین لحظه نگاهت، غصه داشت، باز ولی خندید!

    
     شب رفتنت عزیزم،

                    یه ماهی، توی خشکی دل،

                                             بی تو جون داد...


     شب رفتنت نوشتی، شدی قربونی تقدیر ،

     نقره اشکای من شد، دور گردنت یه زنجیر...

    
     شب رفتنت عزیزم ، چشمامون اشکی بودن...

     قحطی سفیدی ها بود، همه انگار مشکی بودن...!


     شب رفتنت که رفتی، گفتی دیگه چاره ای نیست!

     توي تاريكي كوچه ، مهتاب و ستاره ای نيست...

     بارون، اون شب مي باريد از سر چشمام...

     تو هميشه بودي و هستي، تو رويام...









نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٥ خرداد ۱۳۸٦

   اجازه هست مردم شهر قصه ما رو بدونن؟
   اسم من و عشق تو رو، توي کتابا بخونن...
   اجازه هست که قلبمو برات چراغونش کنم؟
   پيش نگاه عاشقت چشمامو قربونيش کنم...
   اجازه ميدي تا ابد، سر بزارم رو شونه هات؟
   روزي هزار و صد دفعه، بگم که مي ميرم برات...
   اجازه ميدي که بگم، حرف عاشقانه ام توي؟
   دليل زنده بودنم، درد ترانه هام تويي...
   اجازه دارم به همه بگم که تو مال مني؟
   ستارها اينو ميگن، که تو، تو اقبال مني...  
   اجازه هست جار بزنم، بگم چه قدر دوست دارم؟
   بگم مي خواهم به خاطرت سر به بيابون بذارم...


        منتظرم يه قاصدك از تو خبر بياره
        يه قاصدك كه با خودش عطر تنتو داره
                               بياد و همراه خودش تو اين شباي بي کسي
                               مهتاب چشماي تو رو تو اين كوچه بياره...







نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٦

   

     ميميرم برات...

               نمي دونستي ميميرم بي تو، بدون چشات

     رفتي از برم...

               نمي دونستي كه دلم بسته به ساز صدات

                          آرزومه كه مي دونستي كه من ميميرم برات  

                                                                  ميميرم برات...

 

     عاشقم هنوز... 

               نمي خواستي كه بموني و بسوزي به ساز دلم

     گفتي من ميرم... 

               تو مي خواستي بري تا فرداها، گل خوشگلم

                            برو كه راهي نيست تا فرداها، عزيز دلم

                                                                  عزيز دلم...

                                        

     سفرت بخير...

               اگه ميري از اينجا تك و تنها تا يه شهر دور

               برو كه رفتن، بدون ما مي رسه به يه دنيا نور

 

     سفرت بخير...

               برو گر شكستي زمن، مي توني دوباره بساز

               از دلي شكسته ، نااميد و خسته ، تو باز برو

                                                             تو بازم برو...

 

     نمي خوام بياي

                نمي خوام ميون تاريكي من، تو حروم بشي

     نمي خوام ازت

                نمي خوام مثل يه شمع بسوزي برام، تو تموم بشي

     برو تا بزرگي،

                مي خوام كه فقط آرزوم بشي

                                                   آرزوم بشي...

 

    نمي خوام بياي، نمي خوام ميون تاريكي من، تو حروم بشي

     نمي خوام ازت، نمي خوام مثل يه شمع بسوزي برام، تو تموم بشي

     برو تا بزرگي، مي خوام كه فقط آرزوم بشي

                                                              آرزوم بشي...