نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٦

      گفتم كه رفتنت يه روز قاب دلم رو مي شكنه

      گفتي كه اين بخت تو بود، تقدير تو شكستنه

      گفتم بدون اون روز مياد، غصه هامون تموم ميشه

      گفتي اگه باهام باشي، لحظه هامون حروم ميشه

 

        هروقت كه بارون ميزنه

        تو رو كنارم مي بينم...

        حس مي كنم پيش مني

        هنوزم عاشق ترينم... 

 

                                    وقتي رفتي همه دنيا رو سرم

                                    انگاري خراب شد و دلم شكست

                                    دل من زانوي غم بغل گرفت

                                    رفت و كز كرد گوشه اتاق نشست

 

     رفتي ولي بدون هنوز، عاشقتم تا پاي جون...

     دل بهاري عاشقه، چه تو بهار، چه تو خزون...






نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٤٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۳ تیر ۱۳۸٦

 

از استاد ديني پرسيدند عشق چيست؟ گفت: حرام است.

از استاد هندسه پرسيدند عشق چيست؟ گفت: نقطه اي که حول نقطه ي قلب جوان ميگردد.

از استاد تاريخ پرسيدن عشق چيست؟ گفت: سقوط سلسله ي قلب جوان.

از استاد زبان پرسيدند عشق چيست؟ گفت: همپاي love است.

از استاد ادبيات پرسيدند عشق چيست؟ گفت: محبت الهيات است.

از استاد علوم پرسيدند عشق چيست؟ گفت: عشق تنها عنصري هست که بدون اکسيژن مي سوزد.

از استاد رياضي پرسيدند عشق چيست؟ گفت: عشق تنها عددي هست که پايان ندارد.








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٦

     تو مثل راز پائيزي و من رنگ زمستانم
     چگونه دل اسيرت شد، قسم به شب نمي دانم


     تو دريائي تريني آبي و آرام و بي پايان
     و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم


                    تو مثل آسماني، مهربان و آبي و شفّاف
                    و من در آرزوي قطره هاي پاک بارانم


                    نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
                    به فريادم برس اي عشق، من امشب پريشانم


     تو مثل مرز احساسي، قشنگ و دور و نا معلوم
     و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم

 
     تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر ها
     و من هم يک کبوتر، تشنه ي باران درمانم


                    تو مثل لحظه اي هستي که باران تازه مي گيرد
                    و من مرغي که از عشقت فقط بي تاب و حيرانم


                    شبست و نغمه ي مهتاب و مرغان سفر کرده
                    و شايد يک مه کمرنگ از شعري که مي خوانم

 
     غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
     و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم


     به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
     قدم بگذار روي کوچه هاي قلب ويرانم...






نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٤٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٧ تیر ۱۳۸٦

  شاید در فاصله ای که امروز از من داری تو را بهتر ببینم،
  حجم تو برای دیدن از فاصله نزدیک بسیار بزرگ بود.
  حالا میتوانم هر روز به مرور دیده هایم بنشینم،
  و ترا اندک اندک باز آفرینم.
  ترا که در حال عبوری تا همیشه
  تا هروقت که من نگاه می کنم...







نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٤ تیر ۱۳۸٦

                                تقدیم به همه مادران

       

 

          امروز روز توست

          کاش می دانستیم

          که هرروز، روز توست

          می خواهم بنویسم

          از تو...

          از بهشت زیر پایت

          از لالایی دلنوازت

          از سرشت عشق ورزیت

          از قلب پاکبازت

          از زیبایی نازک خیالت

          از چشمان اشکبارت

          اما ،

          از تو نوشتن

          و از تو گفتن

          قلمی می خواهد توانا

          و هنری بیتا

          که مرا توانش نیست

          تو بزرگی

          آنقدر بزرگ

          که قلم کوچک من

          یارای صعودش به آسمان تو نیست

          اما چه کنم؟

          بیانی دیگر ندارم

          جز نوشتن همین دلواژه های نارس

          این واژه ها را از من بپذیر

          تو را می ستایم

          منتت را می کشم

          دوستت دارم

          و بر تو می بالم

                            مادر...

                 

                                                    (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:۱٩ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ تیر ۱۳۸٦

          از دست تو نیست!

          دلم از گریه پره...

          مث تو طاقت نداره،

          واسه تو هردم می باره...

          دیگه اشکهای من،

          طاقت موندن ندارن!

          نباشی، بی تو باز میمیرن!

                                   می ریزن!

          بی تو هردم می بارن...

                  تو همه حرفهامی!

                  تو تموم شعرهامی!

                  تو همه لحظه ی گرم عاشق بودنی...

          یه ستاره

          داره چشمک میزنه ،

                           از آسمون...

          داره دلم رو می بره!

          یه جای بی نام و نشون...

          اون ستاره،

          همون چشمای توست،

                             تو آسمون...

          داره پرپر میزنه، دلم!

          واسه دیدن اون...

 

                       تو همه حرفهامی...

                       تو تموم شعرهامی...

                       تو همه لحظه ی گرم عاشق بودنی.....








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٩ تیر ۱۳۸٦

 

 

   کوچه... وای از شعر کوچه !

   وای از شب مهتابی !

   وای از شوق دیدار...

   بی تو مهتاب شبی کوچه را ساختم...

   سر این کوچه نشستم...

   از غم دوری تو شعر سرودم...

   شوق دیدار تو بود، دیدار نبود!

   عطر صد خاطره بود، یاد تو بود...

   یادم آید که شبی، از این کوچه گذر کردی!

   شعر خواندی و نوشتی!

   تو به من گفتی: حذر کن!

   از این عشق، گذر کن!

   وای... وای که بی تو

   به چه حالی در این کوچه نشینم...

   به چه حالی بنویسم!

   گر که خواهی خبر از عاشق آزرده بگیری،

   سر این کوچه بیا!

   شعر این کوچه بخوان!

               شعرهایم همه تقدیم تو باد...

                                       (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٦ تیر ۱۳۸٦

   انگار همین دیروز بود!

   نمی دانم... آنقدر منگ شدم که نفهمیدم!

   تو آمدی، نه... صدایت بود!

   آری صدایت بود... و نگران!

   نگران دست نوشته هایت...

   نگران حال من و حال خودت...

   و بعد... یک خداحافظی ساده!

   من ماندم و خودم...

   خود خسته و آشفته ای که مرده بود!

   آری، همین دیروز بود...

 

                                             (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٥۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٥ تیر ۱۳۸٦

                         بانوي آواز ايران درگذشت...

                         دو تا از آهنگهاي آلبوم آخرش رو روي ديوارهاي كوچه مي نويسم!

          شاید اگر دائم بودی کنارم
          یه روز می
 
دیدم که دوست ندارم
          می خوام برم که تا ابد بمونم
          سخته برای هر دومون می
 
دونم

                 فکر نکنی دوری و اینجا نیستی
                 قلب من اونجاست
،
تو تنها نیستی
                 خودم میرم
،
عکسام ولی تو قابه
                 می
 
شنوه حرفو ولی بی جوابه

          رفتنه من شاید یه امتحانه
          واسه شناخت تو
،
تو این زمونه
          غصه نخور زندگی رنگارنگه
          یه وقتایی دور شدنم قشنگه


                 مراقب گلدونه اطلسی باش
                 یه وقتایی منتظره کسی باش
                 کسی که چشماش یه کمی روشنه
                 شاید یه قدری هم شبیه منه

   

                                 * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

                                                   هیچکی از رفتن من غصه نخورد
                                                   هیچکی با موندن من شاد نشد
                                                   وقتی رفتم، کسی قلبش نگرفت
                                                   بغض هیچ آدمی فریاد نشد

                          وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
                          وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
                         دل من میخواست تلافی بکنه
                         پس چشه، هیچ کسی عاشقم نکرد

                                                       وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
                                                       هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
                                                       اگه شب میرفتم و خورشید نبود
                                                       آسمون خوب میدونم مهتابی بود


              دم رفتن کسی گفت سفر بخیر 
              که واسم غریب و نا شناخته بود
              اما اون وقتی رسید که قلب من
             همه آرزوهاشو باخته بود

                        چهره هیچ کسی پژمرده نبود
                        گلا اما همه پژمرده بودن
                        کسائیکه واسشون مهم بودم
                        همه شاید یه جوری مرده بودن


                                                 وقتی رفتم نه که بارون نگرفت...
                                                   هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود...
                                                      اگه شب میرفتم و خورشید نبود...
                                                            آسمون خوب میدونم مهتابی بود...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٢ تیر ۱۳۸٦

     

        مي بيني سكوتم را ؟ 

مي بيني درماندگي ام را ؟

مي بيني نداشتنت چه بر سر فرياد خاموشم آورده است؟

مي بيني ديگر رؤياي داشتنت هم نمي تواند تن لرزه هاي شبانه ام را آرام كند؟

مي بيني هق هق ِ نگاهم چه سرد بر ديواره ي هميشه جاودانه ي نبودنت مشت مي زند؟

مي بيني؟!...

ديگر شانه هايم تاب تحمل خستگي هايم را ندارد.

ديگر حتي حسرت باران هم نمي تواند حسرت نداشتن تو را كم كند.

ديگر آنقدر بغضم سنگين شده است كه توان گريستنم نيست.

مي بيني دستهايم سرد تر از هر زماني عكس ِ نداشته ات را مسح مي كند؟

مي بيني؟!...

هنوز هم گمان مي كنم پائيز است و قرار است تو بيايي... 

بهار هم نتوانست براي من پاييز را به پايان برساند... 

مي بيني؟!... تقويم من تنها يك فصل دارد!!!

به ديوارها بنگر... 

مي بيني ديوار هاي كوچه  پراز خط هاي گذر زمان است؟

ديگر ديوارها جايي ندارند كه من خط نشان نيامدنت را بر پيكرشان نقش كنم!

مي دانم خاطري نيست تا خيالت را از سفر پاك كند،

لااقل به هواي ديوار هاي كوچه  باز گرد!!!