نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٤٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ امرداد ۱۳۸٦

آی آدما٬ آی غنچه ها٬ آی کوچه ها٬ تو رو خدا بگین نره
پیاده ها٬ سواره ها٬ مسافرای کوچه ها٬ تو رو خدا بگین نره
اگه بره٬ من حرفامو به کی بگم؟
عاشق شدم٬ اگه بره من چی بگم؟

اون می دونه که عاشقم، واسه همین داره میره

اگه بره٬ کی تو شبای این کوچه، فالهای حافظ  بگیره؟
آهای شبا ٬ ستاره ها، اگه بره قشنگی ها رو می بره
ای ماه آسمونها ٬ پنجره های کوچه ها٬ تو رو خدا بگین نره

اگه بره، من دوباره٬ شبگرد کوچه ها می شم 
تو باغ سرد لحظه هام٬ مترسکی تنها می شم


نرو٬ بمون چکاوکم، اگه کمم، عاشقتم خیلی زیاد 
یادش به خیر٬ چه زود گذشت٬ اون اولا یادت میاد؟

 
اون خنده ها و گریه ها٬ یا اون همه ترانه و گلایه ها...  
هیچی به یادت نمیاد؟ نه بوسه و نه کوچه و نه سایه ها...
یه حرفی هست توی دلم٬ می خوام بازم بهت بگم
آره همون دوستت دارم٬  دوستت دارم ٬ دوستت دارم...

                                             (کوچه مهتاب...)







 

نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٥ امرداد ۱۳۸٦

  

       با تو قهرم...

       بعد از چند روز انتظار و دعا

       بعد از چند روز خشک شدن از گرما

       حالا وقت آمدن است؟!

       برو...

       من با تو قهرم

       بیخود به پنجره نزن!

       امروز هم نمی آمدی، باران...






نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٤٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٦

          توي اين غربت كوچه

          توي تاريكي مطلق

          تو طلوعي

          تو شروع آسموني

          بعد آن غروب دلگير جدايي

          مي دونستم نمي موني

          مي دونستم رسيديم اخر جاده

          داشتن تو گاهي سخته، گاهي ساده

          توي اين جاده تقدير

                       منم و پاي پياده...

          منم و هواي تو

          گم شدم، توغربت چشماي تو

          سكوتم شكسته با صداي تو

          صدايي كه مونده توي دل من

          منه بي من

                   منه بي تو

          منه از خودم فراري

          تو و اين شبهاي غربت

          دل من، چه بي قراري؟

          حالا اينجا

                    تك و تنها

          منم و فاصله و دوري راه

          منم و اين آرزوهاي محال

          منم و قصه تو

                      قصه طلوع تو

 

                                      (کوچه مهتاب)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٧ امرداد ۱۳۸٦

   دو چتر ساده

   دو چتر عاشق

   دو دست پاک و نجیب

   سایه به سایه هم

   همیشه همراه هم

   همیشه در تعقیب

   در تند باد حادثه ها

   در جادهای پر فراز و نشیب

   شانه به شانه هم

   مثل دو عاشق، دو دلداده، دو نیمه سیب

   و آسمان حسود...

   آسمان بغض آلود

   آسمانی تیره با فکر تخریب

   تمام بغض خیسش

   به چترها رسید

   سکوت جاده شکست

   با یک صدای مهیب...

   دو چتر صاعقه خورده

   دو چتر شکسته

   دو دست خیس و غریب

   کوچه ماند و کوچه گرد

   چشمهای باران زده

   و عشق

   چون مصلوبی به صلیب...

                             (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٥:۱٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۳ امرداد ۱۳۸٦

چكاوكم، سلام

آره... منم! همون ديوونه!

همون خسته! همون سقف ويرونه!

مي خواهم باز هم بنويسم...

از خودم ، از خودت

از شكستم ، از شكستت

مي داني چند مهتاب آمد و رفت ولي تو نبودي؟

مي داني چند بار از اين كوچه گذشتم ولي باز هم نبودي؟

تو نيستي كه ببيني چقدر خسته ام!

چقدر دردمند اين روياي آشفته ام!

تو نيستي ولي صدايت هست

هنوز هم با صدايت كوچه و چكاوك را مي خوانم

هنوز هم وقتي مهتاب مي شود، ترا مي بينم

هنوز هم با صداي باران، صدايت مي كنم

مي شنوي؟ باران مي بارد...

يادت هست؟

نگراني ها ، دلواپسي ها ، شادماني ها...؟

يادت هست چگونه شروع شد قصه ما ؟

آدرس كوچه را برايم نوشتي

شعر خواندي، شعر نوشتي

بعد هم از آن كوچه گذشتي

و حالا، منه بي تو

درمانده نوشتن

درمانده گذشتن

نمي دانم! نمي دانم بي تو

به چه حالي بايد از كوچه گذشتن...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:٠٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٩ امرداد ۱۳۸٦

       اگر می دانی در این جهان
   
           کسی هست که
  
                   با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می کند
              
وصدای قلبت
                    آبرویت را به تاراج مي برد      

       مهم نیست که او مال تو باشد...
       مهم این است که
 
                  فقط باشد...
       
                     زندگی کند...

                      لذت ببرد...
 
                               ونفس بکشد...

       به اين مي گن: عشق