نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٦

     چشم من بیا منو یاری بکن
     گونه هام خشکیده شد، کاری بکن
     غیر گریه  مگه کاری می شه کرد
     کاری از ما نمی آد، زاری بکن
               اون که رفته، دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد...

 

 
     هرچی دریا رو زمین داره خدا
     با تموم ابرای آسمونا
     کاشکی می داد همه رو به چشم من
     تا چشام به حال من گریه کنن
               اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت،‌ دل من گریه می خواد...

 

 
     قصه ی گذشته های خوب من
     خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
     حالا باید سر رو زانوم بذارم
     تا قیامت اشک حسرت ببارم
                    دیگه هیچکی مثل من غم نداره
                    مثل من غربت و ماتم نداره
                    حالا که گریه دوای دردمه
                    چرا چشمم اشکشو کم می آره

 

 

 

     خورشید روشن ما رو دزدیدن
     زیر اون ابرای سنگین کشیدن
     همه جا رنگ سیاه ماتمه
     فرصت موندنمون خیلی کمه
               اون که رفته،‌ دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد...

 

 
     سرنوشت چشاش کوره، نمی بینه
     زخم خنجرش می مونه تو سینه
     لب بسته، سینه ی غرق به خون
     قصه ی موندن آدم همینه
               اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد... 


                                                                   (اردلان سرفراز)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ شهریور ۱۳۸٦

    اینم همون شعر و ترانه ای که قولش رو داده بودم!  فقط به خاطر تو...

 

     عصر ما عصر فريبه، عصر اسمهاي غريبه،
     عصر پژمردن گلدون، چترهاي سياه تو بارون،
     شهر ما سرش شلوغه، وعده هاش همه دروغه،
     آسموناش پر دوده، قلب عاشقاش كبوده،
                    كاش تو قحطي شقايق، بشينيم توي يه قايق،
                    بزنيم دل رو به دريا، من و تو تنهاي تنها!

     خونه هامون پر نرده، پشت هر پنجره پرده،
     قفسا پر پرنده، لباي بدون خنده،
     چشما خونه سواله، مهربون شدن محاله،
     نه براي عشق ميلي، نه كسي به فكر ليلي،
                    كاش تو قحطي شقايق، بشينيم توي يه قايق،
                    بزنيم دل رو به دريا، من و تو تنهاي تنها!

     اونقده ميريم كه ساحل، از من و تو بشه غافل،
     قايقو با هم مي رونيم، اونجا تا ابد مي مونيم،
     جايي كه نه آسمونش، نه صداي مردمونش،
     نه غمش نه جنب و جوشش، نه گلاي گلفروشش،
                    مثل اينجا آهنين نيست،
                                   مثل اينجا آهنين نيست!


          پس ببين، يادت بمونه، كسي هم اينو ندونه،
                         زنده بوديم اگه فردا، وعده ما لب دريا!!








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٩ شهریور ۱۳۸٦

       یه عطش مونده به دریا
       یه قدم مونده به رویا
       یه نفس مونده به آغاز
       یه غزل  مونده به پرواز
       یه ترانه مونده تا یار
       یه طنین مونده به آوار
       یه ستاره مونده تا روز
       یه سفر مونده به دیروز...

       بگو تا لحظه ی دیدار
       چندتا لب ریختگی مونده
       چندتا بغضِ سردِ نشکن
       چندتا آوازِ نخونده...

       با تو تا تو می رسم من
       بی حساب سردِ پیرهن
       میگذرم از این گذرگاه
       واسه پیدا کردنِ ماه

       واسه کشفِ آخرین زخم
       تا پُلِِ معلٌق اخم
       سر میرم تا لبِ بارون
       تا شبِ گریه ی مجنون...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٤ شهریور ۱۳۸٦

    

     کسی در امتداد لحظه ها می گرید 

     و با آرزویی کهنه می پوسد 

     نگاهی خسته در آن سوی تاریکی

     به راه عابری مانده است...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٠ شهریور ۱۳۸٦

     با ساعت دلم
     وقت دقیق آمدن توست
     من ایستاده ام
     مانند تک درخت سر کوچه
     با شاخه هایی از آغوش
     آب برگهایی از بوسه

     با ساعت غرورم اما

     من ایستاده ام

     با شاخه هایی از تابستان

     با برگهایی از پاییز

     هنگام شعله ور شدن من،

     هنگام شعله ور شدن توست...

     ها... چشمها را می بندم

     ها... گوشها را می گیرم

     با ساعت مشامم
     اینک
     وقت عبور تن توست...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٢۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ شهریور ۱۳۸٦

 

لحظه دیدار نزدیک است

 

باز من دیوانه ام ، مستم 
باز می لرزد دلم ، دستم
 
بازگویی در جهان دیگری هستم.
 
های ، نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ!
های ، نپریشی صفای زلفکم را ، دست! 
و آبرویم را نریزی ، دل!
 

 

ای نخورده مست ،

                  لحظه دیدار نزدیک است...

                    

 

دارم میام، بندر!...

همون جایی که تو هستی!

همون جایی که تو با مهتابش آشنایی و درد دلها گفته ای!

همون بندری که ترو داره ...

همون بندری که ترو دیده ...

دارم میام... نمی دانم هستی یا نه؟!

ولی می توانم حست کنم!

     هنوز هستی، چون بندر هست! 

     چون مهتاب و باران و کوچه هست!

می توانم صدایت را بشنوم!

     هنوز صدایت تو گوشم هست!

     پشت کدوم سد سکوت، پر میکشی...

می توانم بخوانمت!

     هنوز نوشته هایت هست!

هنوز دلم برایت تنگ می شود...

هنوز هم .....، خیلی زیاد!

اون جمله رو یادت میاد؟!

بندر... دارم میام

غیر تو هیچی نمی خوام!