نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۳٠ مهر ۱۳۸٦

         

خسته شدم... از این سکوت، از این عمر بيهوده
از این شب سیاه درد،  نشستن ها تو كوچه

خسته شدم... از غیبت حضور هر چی عاشقه
دلم همش دلواپس دشت پر از شقایقه

خسته شدم... خسته از این روياي کودکانه
دلم مي خواد برات بگم يه شعر عاشقانه

خسته شدم... خسته شدم از دست اين زمونه

تو نيستي و خستگي ها، تنها با من مي مونه








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٦

      می خـواهم  و می خـواستــمت، تـــا نـفسم بـــود

      می سوختم از حسـرت و عشق تــو ´بسم  بـــود

      عشـق تـو ´بسم بــود، کـه از شعـله  بیــدار

      روشنگـرِ شـب های بلنــد قفـسـم بـــود

      آن بخـت گریــزنده دمـی آمـد و بگـذشت

      غـم بــود، کـه پیوستــه نفـس در نفـسم بـــود

      دســت مـن و آغــوش تـو، هیهــات، کــه یـک عمـر

      تنــها نفسی بــا تـــو نشستـــن هوســـم بــــود

      بــالله، کــه بجــز یـــاد تــو، گـر هیچ کســم هســت

      حـاشـا، کـه بجـز عشـق تــو، گـر هیچ کسـم بـــود

      سیمــای مسیحــایی انـدوه تـو، ای عشـق

      در غـربت ایـن مهلـکه، فــریـاد رسـم بـــود

      لـب بستــه و پـر سوختـه، از کـوی تــو رفتــم

      رفتــم، بـه خـدا گـر هوســم بـــود، ´بســم بـــود

 

                                                     {فریدون مشیری}








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ مهر ۱۳۸٦

      تو رفتی، آسمونم بی خبر موند
      دلم تو آرزوهام  دربه در موند
      تو رفتی، چشممو دادم به بارون
      دلم پوسید و اشکم بی ثمر موند

 


                  تو رفتی، لحظه هام با گریه پر شد
                  چشام مهتابی بود، با اشک پر شد
                  تو رفتی و ندانستی که بی تو
                  دلم دیوونه بود، دیوونه تر شد

 

 

                           تو رفتی، غربتو دادی به چشمام

                           حالا موندم تک و تنها تو رویام

                           تو رفتی و بجز کابوس رفتن،

                           دیگه رویای تلخی رو ندیدم...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٥:۳٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٦

    کوچه ی شهر دلم
    از صدای پاهای تو خالیه
    نقش صد خاطره از روزهای دور
    عابر این کوچه هم خیالیه

     
    به شب کوچه دل
    دیگه مهتاب نمی یاد
    توی حجله چشام
    عروس خواب نمی یاد

     
    کوچه ی شهر دلم
    بی تو کوچه غمه
    همه روزاش ابریه
    روز آفتابیش کمه

    
    غم تنهایی داره،
    این کوچه، بدون تو
    همه شعر دفترم
    مال تو، برای تو

   

     بوی دستای تو داره
    غربت دستای من
    یاد قصه های تو
    مونس شب های من

    

    به شب کوچه دل
            دیگه مهتاب نمی یاد...

     

                                








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۳٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٩ مهر ۱۳۸٦

      شبهاي قدر رسيد... شبهاي احيا ، شب زنده داري، شبهاي استغفار و بخشش، شبهاي خونه تكوني دل... فرصت خوبیه که دلها رو صیقل بدیم... اميدوارم همه دلهاشون تازه بشه و از اين شبها استفاده كنن... از همه التماس دعا دارم.... چکاوک، یادت نره! 

چند روز پيش برنامه “ماه عسل” يه مهمون آورده بود كه حرفهاي قشنگي ميزد!... نمي دونم شماها هم ديديد يا نه؟!... خانوم ترانه ميلادي... حرفهاش ساده بود و به دل مي نشست... از خودش ميگفت، از خدا، از مشكلش، از اينكه چگونه به باور رسيده بود... مي گفت هر كدوم از ما، يكي از ترانه هاي موسيقي زندگي هستيم! موسیقی که چه خوب، چه بد، داره نواخته میشه! و ما بايد كاري كنيم كه تو جريان اين موسيقي، خوب سروده بشيم... شعر قشنگي هم خوند، براتون مي نويسم... مي گفت خدا در همين نزديكي ست! بايد خدا را لمس كرد،

بايد خدا را بوييد!... 

    

     نمی خواهم خدایم بیكران باشد
     نمی خواهم عظیم و قادر و رحمان
     نمی خواهم كه باشد این چنین آخر
     خدا را لمس باید كرد...
 
     نگو كفر است،
     خدا را می توان در باوری جا داد،
     كه در احساس و ایمان غوطه ور باشد
     خدا را می توان بوئید
     و این احساس شیرینی است...
 
     نگو كفر است،
     كه كفر این است
     كه ما از بیكران مهربانیها
     برای خود،
     خدایی لامكان و بی نشان سازیم
     خدا را در زمین و آسمان جستن
     ندارد سودی ای آدم
     تو باید عاشقش باشی؛
     و باید گوش بسپاری
     به بانگ هستی و عالم
     كه در هر خانه ای آخر خدائی هست...
 
     نگو كفر است،
     اگر من كافرم، باشد
     نمی خواهم خدایا، زاهدی چون دیگران باشم
     نمی خواهم خدایم را
     به قدیسی بدل سازم
     كه ترسی باشد از او در دل و جانم...
 
     نگو كفر است،
     كه سوگند یاد كردم من
     به خاك و آب و آتش بارها ای دوست
     خدا زیباترین معشوق انسانهاست
     خدا را نیست همزادی
     كه او یكتاترین،
     عاشق ترین،

     معبود انسانهاست...








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ مهر ۱۳۸٦

     هرشب در رویاهایم
     تو را می بینم

     و احساست میکنم

     اینگونه تو را شناختم
     پس اینگونه بمان...

     و علیرغم جاده های دور

     و فاصله ای که بین ماست
     بیا و خودت را به تماشا بگذار

     نزدیک یا دور، هرکجا که باشی
     ایمانم را از دست نخواهم داد
     اگر چه شبها بسیار تاریکند و سخت،
     ولی ادامه خواهم داد...

     عشق تنها یکبار برای هرکسی می آید
     برای تمام عمرش
     و نخواهد رفت تا ما برویم

     عشق همان بود که با تو ورزیدم

     و از آن پس بدان آویختم، تا همیشه...

     تو اینجا هستی،

     اینجا در قلب من

     و قلب من ادامه خواهد داشت...

    

                                 (کوچه مهتاب)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ مهر ۱۳۸٦

 پاییز اومد... پاییز اومد... آره،همین امروز اومد!... پاییز برگ ریز... پادشاه فصلها،پاییز!

        *------------------------------------------------------------*

 

 

    

       تو را به اندازه تمام کسانی که نشناخته ام... دوست میدارم

 

       تو را به اندازه تمام روزگارانی که زیسته ام... دوست میدارم

 

       به خاطر عطر نان گرم ، به خاطر برفی که آب میشود

 

       به خاطر نخستین گل... به خاطر بهار 

 

       به خاطر صدای چکاوک ، باران و دریا و مهتاب... دوست میدارم

 

       تو را به خاطر دوست داشتن دوست میدارم

 

       تو را به اندازه تمام کسانی که دوست ندارم... دوست میدارم

 

       تو را دوست میدارم...