نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٦

 

      يكي بود يكي نبود 

      كوچه گردي خسته بود

      زير نور مهتابش

      يه شبي نشسته بود

            وقتي از غمش مي گفت

            كوچه ها تر مي شدن

            انگاري كه لحظه ها

            ديگه آخر مي شدن

                  لب غم ترك مي خورد

                  از تب داغ دلش

                  قاصدك ولو مي شد

                  تا كه مي رسيد بهش

                        نيمه شب تو كوچه ها

                        يواشي سر مي كشيد

                        اشكا از گونه مي چيد

                        توي باغ پر مي كشيد

                                شبدراي تشنه را

                                آبشون مي داد زياد

                                توي آيينه خود

                                مي زد عاشقونه داد

                         ..............

      كوچه گرد قصه مون

      دنبال گمشده بود

      كسي كه وقتي اومد

      دل اون رو برده بود

                   نشوني ازش نداشت

                   مونده بود فقط به ياد

                   وقتي بارون مي باريد

                   مي دونست اونم مياد

      توي خواب و روياهاش

      هميشه اونو مي ديد

      وقتي چشمهاش رو مي بست

      گل لبهاش رو مي چيد

                  کوچه گرد كوچه ها

                  هميشه تو جاده بود

                  ماجراي اون و يار

                  انگاري يه قصه بود

      ياد عشق كه مي اومد

      آسمون باروني بود

      وقتي كه مهتاب مي شد

      حال اون رويايي بود

                  كوچه ي غريب مي گفت:

                  يه وقتي خواب نموني!

                  شعرهامو بخوني و

                  جواب منو ندي!

      ولي كوچه گرد ما

      شبها اصلا خواب نداشت

      غم دوري تو چشاش

      غير اين هيچي نداشت

                  هميشه دلش مي خواست

                  توي بندر بخونه

                  وقتي كه بارون مياد

                  پيش ساحل بمونه

      ولي دست سرنوشت

      اونو كرد از يار جدا

      كوچه موند و كوچه گرد

      با همه خاطره ها.....

     

                                                           (کوچه غریب - کوچه مهتاب)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٦

ظهر يك روز سرد زمستاني، وقتي اميلي به خانه برگشت، پشت در، پاكت نامه اي را ديد كه نه تمبري داشت و نه مهر اداره پست روي آن بود. فقط نام و آدرسش روي پاكت نوشته شده بود. او با تعجب پاكت را باز كرد و نامه داخل آن را خواند:

         امیلي عزيز، عصر امروز به خانه تو مي آيم تا تو را ملاقات كنم... "با عشق، خدا"


اميلي همانطور كه با دستهاي لرزان نامه را روي ميز مي گذاشت، با خود فكر كرد كه چرا خدا مي خواهد او را ملاقات كند؟ او كه آدم مهمي نبود. در همين فكرها بود كه ناگهان كابينت خالي آشپزخانه را به ياد آورد و با خود گفت: “من كه چيزي براي پذيرايي ندارم”
پس نگاهي به كيف پولش انداخت. او فقط 5 دلار و 40 سنت داشت. با اين حال به سمت فروشگاه رفت و يك قرص نان فرانسوي و دو بطري شير خريد. وقتي از فروشگاه بيرون آمد، برف به شدت در حال بارش بود و او عجله داشت تا زود به خانه برسد و عصرانه را حاضر كند. در راه برگشت، زن و مرد فقيري را ديد كه از سرما مي لرزيدند.
مرد فقير به اميلي گفت: "خانم، ما خانه و پولي نداريم. بسيار سردمان است و گرسنه هستيم. آيا امكان دارد به ما كمكي كنيد؟"
اميلي جواب داد: "متاسفم، من ديگر پولي ندارم و اين نان ها را هم براي مهمانم خريده ام"
مرد گفت: «بسيار خوب خانم، متشكرم» و بعد دستش را روي شانه هاي همسرش گذاشت و به حركت ادامه دادند.
همانطور كه مرد و زن فقير در حال دور شدن بودند، اميلي درد شديدي را در قلبش احساس كرد. به سرعت دنبال آنها دويد: " آقا، خانم، خواهش مي كنم صبر كنيد"
وقتي اميلي به زن و مرد فقير رسيد، سبد غذا را به آ‎نها داد و بعد كتش را در آورد و روي شانه هاي زن انداخت. مرد از او تشكر كرد و برايش دعا كرد.
وقتي اميلي به خانه رسيد، يك لحظه ناراحت شد چون خدا مي خواست به ملاقاتش بيايد و او ديگر چيزي براي پذيرايي از خدا نداشت. همانطور كه در را باز مي كرد، پاكت نامه ديگري را روي زمين ديد. نامه را برداشت و باز كرد:
              اميلي عزيز، از پذيرايي خوب و كت زيبايت متشكرم،
                                                                      "با عشق، خدا"








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸٦

      گفتی: بارون میاد، می شنوی؟

              صدای بارون و شب تاریک دریا و تنهایی من و تو...

 

      گفتم: وقتی تو هستی، وقتی صدای تو هست،

             صدای بارون گم می شود!

             تو صدای آواز بارونی...

 

      گفتی: پنجشنبه شد و شب مهتاب!

             دوباره حرفها با دل بی تاب...

 

      گفتم: دوباره پنجشنبه و من و کوچه و صدای یار

             دوباره آشفتگی های این دل بی قرار...

 

      گفتی: باز شروع شد! نوشتن ها و دوستت دارم های ساده...

 

      گفتم: باز همون آش و همون کاسه

            همون کوچه، همون جاده

            همون راه بی پایان، با پای پیاده...

            همون داشتن، همون خواستن

            همون ترس نداشتن، ترس رفتن

            همون عشق و همون حسرت

            من و ماندن در آرزویت، تا قیامت...

    

                                       (کوچه گرد...)

 







...

نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٤٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ آبان ۱۳۸٦

        آن جا که عشق تمام می شود

                           نام کوچک من آغاز می شود...

    

 

 

     قیصر امین پور، شاعر ملک شعر ایران، در گذشت...

    روحش قرین رحمت باد.

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٥ آبان ۱۳۸٦

به آسمان نگاه مي كنم، آبي نيست

غرق درآبم، اما تنگ من دريا نيست

دل من بشكسته است

و دلم تنگ تر از هر قفس است

ماهي تنگ بلورم ، جاي من اينجا نيست

پس اين فاصله ها، دور ز دريا

خانه ام اينجا نيست...

همه روياي شبم، آبي درياهاست

خانه ام دورترين روياهاست

من دلم مي خواهد درهمين خواب بميرم

غرق درآب شوم، جان دهم، ساده بميرم

من در اين شهر غريب

خسته از ديدن هر ديدني ام

من در اين تنگ بلور

از دريا دور،

غرق در رويايم...

من دلم مي خواهد در همين خواب بميرم

غرق درآب شوم،

جان دهم، ساده بميرم

ماهي تنگ بلورم...