نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٠٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ آذر ۱۳۸٦

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون
، پروا کن ای دوست
          مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

کنار چشمه ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
چو نوشیدیم از آن جام گوارا
تو نیلوفر شدی، من اشک مهتاب
          تو نیلوفر شدی، من اشک مهتاب

تن بیشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها درخوابه امشب
به هر شاخی دلی سامون گرفته
دل من در تنم بی تابه امشب
          دل من در تنم بی تابه امشب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست...

                                                    (زنده یاد سیاوش کسرایی)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٠٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸٦

     همین بود...

     هر چه بود همین بود

     نه دروغ بود و نه خیال

     همین رویاهای دوست داشتنی

     همین آرزوهای محال

     هرچه بود باران بود و بغض ابر

     و دلی با واژه ی صبر

     همین دوست داشتن های پنهانی

     دل بستن به نگاهی بارانی

     هرچه بود داشتن تو بود و نگاهت

     و باز هم دلتنگی

     هرچه بود همین بود...

     نمی دانم چه شد که من ماندم و سکوت

     من ماندم و این همه بی تابی

     من ماندم و شبهای تاریک

     شبهای بدون مهتاب، شبهای تنهایی...

     می دانم، تقصیر تو نبود!

     تو بیگناهی!

    

                              (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٤۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٥ آذر ۱۳۸٦

      اين روزا سنگينه سرت

      طول و درازه سفرت

      هواي بارون نداري

      ديوونه ام به خاطرت...

                                      

                            هر چي مي گم مال مني

                                             ساز مخالف ميزني

                                                      ساز مخالف ميزني...

           

      عشقو گرفته، تفرقه

      سفر ميري بي بدرقه

      تكليف رويامون چي شد؟

      دست تو بود، بي دغدغه

                                      عاشقي اما نداره

                                      جنون كه حاشا نداره

                                      از همه شون عاشقترم

                                      اين ديگه دعوا نداره

      ساده نميشه تو رو داشت

      بايد پيشت ستاره كاشت

      ماه رو بايد از آسمون

      رو طاق چشم تو گذاشت...

                               من از تو دل نمي كنم

                                               من از تو دل نمي كنم

                                                     عاشقترينشون منم

                  ساز مخالف رو بزن

                                  من ولي، دم نمي زنم....

                                                                      (مریم حیدرزاده)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸٦

آنقدر اشکهایم را نوشتم
که تمام کاغذهایم خیس شدند
مثل آن گل سرخ دم صبح،
که با نوازشهای شبنم تر شد
مثل آن پرنده،
که دیدیم رفتنش را زیر باران
و خانه مقوایی من،
با زیربنایی از آبرنگ...
چتر دستانت هم،
محافظ  شعرهای من نبود
کوچک بود دلم،
ولی وقتی شکست
تکه هایش آنقدر بزرگ بودند
که باران هم
نتوانست آبشان کند!

شاید فردا
قاب نارنجی غروب دریا را
با هم دیدیم...
مرا بیاد آر
هنوز زنده ام
هر چند با قطره ای باران،
در غربت شبهای کوچه...

 

خسته ام دیگر
از این همه دلتنگی
این همه انتظار،
برای رسیدن به بستر خیال
و هماغوشی با مهتاب...
نمی خواهی برگردی
میدانم،
و به خاطر نداشتنت
هیچکس مجازات نشد

جز سایه ای در کوچه

که به ماندن محکوم شد...

چه میدانی آشنا
آن سایه
من بودم...

               (کوچه گرد...)