نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸٧

    قدم در کوچه های شب گذارم

    به گامی کوچه ها را می سپارم

    نمی دانم به دنبال چه هستم

    هدف یا مقصد ثابت ندارم

   

    مرا امشب محیط خانه تنگ است

    پریشانم، ملولم، بی قرارم

    زاینرو من زدم از خانه بیرون

    که شب را در خیابانها سرآرم

   

    خیابان تهی غرق سکوت است

    فقط من عابر این رهگذارم

    در میخانه ها بستند و رفتند

    ولی پیمانه ای آید به کارم

   

    چو مستانه روم بر کوی و برزن

    بگریم نیمه شب بر حال زارم

    منم آن غمدل شبگرد و تنها

    که آرامی ندارد روزگارم

   

    کنون در این شب پاییزی سرد

    منم اواره ای غمگین و شبگرد

    سکوت خالی این کوچه ها را

    صدای پای من امشب فنا کرد

   

    به همراهش صدای خش خش برگ

    همان خشکیده برگ مرده و زرد

    که گویا از نگاه زندگانی

    چو من افتاده و گردیده او طرد

   

    منم افتاده از چشمان عشقم

    چو اینگونه شدم ویلان و شبگرد

    مرا تنهایی و درد و جدایی

    به شبها رهگذار کوچه ها کرد

   

    کنون تنها به اشکی غمگنانه

    خموشم در نداری های همدرد

    مرا تنهایی و بی همزبانی

    به قلب پر چنین لب بسته پرورد

   

       

                                  (آشیانه شعر-شیدا)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٧:٤٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٧

      چه زود تمام می شود لحظه های باتو!

      چه زود می گذرد روزهای بی تو...
      در میان کدامین کویر،

      در امتداد کدام راه بی پایان مانده ای؟
      که دیگر صدای آوازت به گوش نمی رسد!

      چه زود آرزوی محالم شدی!

      قصه گوی شبهای سردم بودی و

      خودت قصه شدی...

      هنوز نبودنت را باور نکرده ام

      هنوز حست می کنم،

      نمی دانی این روزها چقدر خسته ام!

      این را پاهای مانده ام نشان می دهد

      این را نفسهای بریده ام فریاد می زند...

      می دانم، هنوز باران تمام نشده

      هنوز سرزمین دستهایم خیس است

      می توانم ادامه دهم

      هنوز دلم در آرزویت جاریست...

     

                                          (کوچه گرد...)