نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸٧

     یکی بود، یکی نبود
     تو دیار عاشقا ، یه بی نشون

     دل به رویای غریبی  بسته بود
     شباش رنگ شب نداشت
     تو دلش غمی نداشت
     سیاهی رنگی نبود که بی نشون

     توی خوابش ببینه!
     گلای باغ بهار، وامیشدن با دیدنش
     مرغای عشق درخت کاج پیر، همصدا با خوندنش
     کوچه  بوی عشق میداد
     زمونه، محبت و مهر و وفا

     به همه هدیه میداد...
      
     تا که یک روز ابری شد
     انگاری آسمونم طاقت خوشبختی نداشت
     زمونه با چشمای تنگ خودش، بذر تنهایی رو کاشت
     بی نشون گریه میکرد
     توی رویاش با تمام دل و جون،

     غریبه رو صدا میزد!
     اما هیچ جا نمیدید غریبشو
     بی غریبه این دیار، دیگه موندن نداره
     روزای خوب بهار، رنگ شادی نداره
     حالا مونده،

     با یه عالم خاطره ی سبز و تهی
     می بینه غریبه رو توی مهی

    
     غریبه توی مه هم ، غریبه نیست...

    

                                           (پیچک...!)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٧:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٠ بهمن ۱۳۸٧

     یادت هست،
     شب ها و روزهایی که گم شده بودند!
     و دل هایی که پر می زد،
     برای صدای چکاوک!
     یادت هست،
     بادبادک هایی که  درهم پیچیدند
     و من فکر می کردم دعوایشان شده!
     تو گفتی:
     آنها عاشقند، باید با هم باشند...
     و بعد، رقصیدن برگ ها

     ـ زرد، قرمز، نارنجی -
     که باهم عشقبازی می کردند
     و خواب درخت ها
     پریدن گنجشک ها

     ...

     یادت هست،

     وقتی که نبودی
     هیچ کس نبود 
     نه تو بودی و نه من
     من، گمشده شب بودم
     تو، روز را گم کرده بودی

     من تشنه ماندن بودم

     و تو پریشان رفتن...
     ...

     یادت هست،
     برایت آشفتم

     که پژمرده ام...

     از دست داده ام...
     از دست رفته ام...

     برایت گفتم

     از دردی که می آزردم

     از دستی که با من بود

     و دلی که بی من...

     و نگاهی که غریبه ماند با احساسم

     ...

     یادت هست،

     وقتی که آمدی

     ابر و باد آشتی کردند و همسفر شدند!

     دره ها و کوه ها آموختند

     که صدای آشنایی را تکرار کنند

     و آفتاب گردان عاشق آفتاب شد

      

     تو آمدی،

     شراب ریخت

     و شب گریخت...

    

                         (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:۱٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ بهمن ۱۳۸٧

     و من اینجا، تنها...

     برف و باران بر من!

     ترس طوفان در من!

     سایبان قدم هرچه پرستو: بی تاب

     آشنای نگه هرچه ستاره: مهتاب

     زخم تلخ از هر باد،

     روی دست و سر من!

     هر کبوتر، عاشق،

     آشنا با پر من!

     گامهایم ،

     سبد عاشقی و بذر زمین!

     دستهایم؟

     دستهایم تنها...

     جاده ی سرد عبور از جالیز

     ترس یک دشمن زرد

     روی نقاشی دلها: پاییز

     و تو اینجا ؟...

     آزاد

     از سراسیمگی هرچه مترسک در باد

    

     و تو اینجا آزاد

     از سراسیمگی هر چه مترسک در باد...

    

                                      (فرشته مه نگار)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ بهمن ۱۳۸٧

     به شقایق سوگند

     که تو بر میگشتی!

     و برای بودن

     و برای ماندن

     شعر هم می گفتی!

     دلم این حادثه را باور داشت...

     باغبان کوچه، دلخوش از این بودن

     کوچه ها را می شست

     کوچه گرد قصه، شاد از این ماندن

     واژه هایی می بافت،

     واژه هایی بی وزن!

     قافیه کم کرده!

     ...

     موجها رقص کنان،

     ابرها آب فشان،

     دشتها زوزه کشان،

     همه از شوق تو و آن نسیم سحری!

      

     ای نسیم سحری!

     من نگویم که نرو

     ولی هر روز به این کوچه بیا...

    

                                       (کوچه گرد...)