نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸٧

         آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود

                             عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

      

فرارسیدن سال نو و آغاز سرسبزی طبیعت، فصل شکوفایی گل و نغمه سرایی بلبل

بر همه عزیزان و دوستان و کوچه نشینان مبارک باد.

 

( تا روز پانزدهم سال ٨٨ که کوچه گرد به کوچه هاتون بیاد، شاد و سبز و بهاری باشید)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۱ اسفند ۱۳۸٧

     نقطه چین های غریب!

     آهسته قدم بردارید...

     روح من وامانده

     شاعری پشت غروب، جا مانده

     بگذارید قلم، نفسی تازه کند...

     این همه واژه ی ناب

     همگی ناخوانده!!!

      

     نقطه چین های غریب!

     قدمی رنجه کنید...

     این همه شعر و غزل

     این همه شاعر مست

     همه شبگرد دل و کوچه ی عشق

     بگذارید که احساس هوایی بخورد

     بروید در پی عشق...

     و بشینید کنارش آنجا

     بلکه آن شاعره ی خسته ی ما

     غزلی تازه کند!

    

                       (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٧

      بی تو طوفان زده ی دشت جنونم

      صید افتاده به دریاچه خونم

      تو چسان می گذری غافل از اندوه درونم؟

      بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

      بی من از شهر سفر کردی و رفتی

      قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

      تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

      تو ندیدی، نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

      چون در خانه ببستم، دگر از پای نشستم

      گوییا زلزله آمد،

      گوییا خانه فرو ریخت سر من

      بی تو من در همه ی شهر غریبم

      بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

      برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی

      تو همه بود و نبودی

      تو همه شعر و سرودی

      چه گریزی ز بر من که ز کویت نگریزم

      گر بمیرم ز غم دل، به تو هرگز نستیزم

      من و یک لحظه جدایی؟  نتوانم، نتوانم

      بی تو من زنده نمانم...

                                      (هما میرافشار)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز شنبه ۳ اسفند ۱۳۸٧

 

     این منم،

     یک کوچه گرد!

     خسته از دنیای درد

     اهل همینجام

     همین کوچه...

     کوچه ای که هر روز

     زیر درخت هایش

     هم نفس می شوم

     با نوشته هایی که بوی تابستان می دهند

     و قاصدکهایی که بوی عشق...

     هر روز اینجا

     شاعری متولد می شود

     و من پر می شوم از عطر شعر...

      

     این منم

     آن کوچه گرد گم کرده کوچه ای که

     دلتنگ صدای چکاوک بود و

     نوازش باد

     شاعر نبود ولی اندوهش

     طعم شعر داشت و...

     بگذریم!

      

     چقدر منتظر ماندم

     برای شنیدنت، برای خواندنت

     چقدر به دنبالت بودم

     با پاهای آشفته از رسیدن

     اما نمی دانستم

     کوچه باغ شعرت

     درون قاب نقاشی ام بود

     میان دیوار اتاقم...

     

                       (کوچه گرد...)