نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٧

 

   کوچه وقتی که نباشی، رگ خشکیدهء شهره

   ماه تو گوش خونه گفته، دیگه با پنجره قهره

  

        سقف دلبستگی بی تو

                        واسه من سایه نداره

        دلم از روزی که رفتی

                        دیگه همسایه نداره

    

   تو پی کدوم ستاره، پشت ابرا خونه کردی؟!

   رفتی و چیزی نگفتی، گریه رو بهونه کردی...

  

        من سوال سادهء  تو

                        تو جواب مشکل من

       ردپای رفتن تو

                       روی صحرای دل من

 

   وقتی آسمون شبهام، زیر سایهء چشاته

   وقتی حتی این ترانه، رنگ غربت صداته

        نمی ذارم این دو راهی، سر راه ما بشینه

        نمی ذارم این جدایی، رنگ فردا رو ببینه

 

   شبو با فانوس اشکت، می برم به روشنایی

   با تو می رسم دوباره، به طلوع آشنایی

  

        "می دونم هرجا که باشی

                         دل تو اهل همین جاست"

        "واسهء من و تو اینجا

                         اول و آخر دنیاست"

    

   کوچه وقتی که نباشی........

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:٠٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ خرداد ۱۳۸٧

 

   به تو گفتم اگه ببینمت، دیوونه میشم!

   اگه از جام لبات شهدی بنوشم،

   اگه از برق چشات نوری بگیرم،

   ویرونه میشم!

   به تو گفتم، نگفتم؟؟؟

    

   بـه تـو گفتـم اگه عاشق بشم، آواره میشم!

   اگه ناز نگاهت را ببینم،

   اگه موی سیاهت را ببویم،

   بیچاره میشم!

   به تو گفتم، نگفتم؟؟؟

    

   به تو گفتم اگه مستم کنی، مستانه میشم!

   اگه تا صبح پرستارم بشی،

   مرهم زخم و دل و دیده م بشی،

   پروانه میشم

   به تو گفتم، نگفتم؟؟؟

    

   دیگه از کوچه من، راه برگشتی نداری

   دیگه از دست دلم، خواب راحت هم نداری

   تو زندون دلم موندی، دیگه راهی نداری

   باید باشی همیشه، کلیدی هم نداری

    

   به تو گفتم، نگفتم؟؟؟

  

  

                                  (کوچه گرد...)

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٤۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٧

 

سکوت عجیبی است...!

تنها من مانده ام

و خیال بودنت،

من مانده ام و نوشته هایت

نوشته هایی که دلم را به بند کشید

و شدم زندانی دفتر خاطراتت

شدم تشنه حضورت...

 

با من چه کرده ای؟ 

وقتی می خوانمت،

دلتنگت می شوم

وقتی از تو می نویسم،

چکاوکها عاشق می شوند

وقتی هوای کوچه ابری می شود،

دلم هوایت را می کند

وقتی می دانم دیگر عطر تنت نیست،

دیوانه می شوم...

  

با خود چه کرده ای؟

هر روز و هر لحظه

نگرانت می شوم که چه می کنی!

غصه هایت را کجا دفن می کنی!

تنهاییت را با که قسمت می کنی!

اشکهایت را روی کدام کویر می ریزی!

کدام گل را سیراب می کنی!

 

با من چه کرده ای؟

می خواهم فریاد بزنم

تنهاییت برای من...

غصه هایت برای من...

همه بغضها و اشکهایت برای من...

تو فقط بخند

آنقدر بلند تا لبهای خشکیده ام آب شوند

آنقدر بلند تا ابرها اشک شوق بریزند

و کوچه ها عاشق شوند...

کاش اینجا بودی

کاش بودی و سکوت می کردی

کاش بودی و...

 

با من چه کرده ای؟

با خود چه می کنی؟!...

 

 

                                 (کوچه گرد...)

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۸٧

 

    پر از بغضم... پر از بارون...

    پره از توشه ی دردم...

    توی دفترچه شعرم

    دنبال چشات می گردم

 

          من مسافرم، تو جاده!

          باید از تن تو رد شم

          آنقدر گمت کنم تا...

          جای پاهات رو بلد شم

 

    هنوزم در انتظارم...

    هنوزم یه بی قرارم...

    مث ابری که اسیره

    از غم چشات می بارم

 

          تو، غزل غزل ترانه

          توی فصل نوامیدی

          تو شب سرد شکستن

          تو، به داد من رسیدی!

 

              پر از بغضم... پر از بارون....

     

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٥ خرداد ۱۳۸٧

     با تو شروع کردم

     نوشتن هایی که شعر نامیدم

     و شعرهایی که

     به ذهن دفترم سپردم

     با تو شروع کردم

     تمام آن حرفهای بی قافیه را

     که هیچکس نخوانده بود

     و نمی دانست برای کدام دل پریشان است

     با تو بود، هرچه بود

     و برای توست، هرچه دل سرود...

     چندی است که شعرهایمان

     با هم آشنایند!

     و کوچه هایمان

     سرشار از مهتاب و لطافت باران

     می خواهم باز هم بنویسم

     ولی هیچ کلام و واژه ای مرا یاری نمی دهد!

     نمی دانم تو را چگونه بنویسم

     و با کدام شعر

     به جنگ ذهن شاعرت بروم

     توان مقابله ام نیست، می دانم

     من از پیش بازنده ام...

    

                              (کوچه گرد...)