نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۳٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳٠ مهر ۱۳۸٧

 

     این غزل منتظر اینکه تو برگردی نیست!

     صحبت حال من و اینکه "تو بد کردی" نیست

     گریه های دل تنگم که به گوشی نرسید

     در شب کوچه من، محرم شبگردی نیست

     تا همیشه به شب پنجره ها بسته شدم

     غیر ماهی که شده نیم، نه! همدردی نیست

     من که آشفته ترین لهجه ی باران هستم

     به تن خسته ام اما چو غمت دردی نیست

     این غزل پیشکش خاطره های سرخت

     یادگار از گل سرخی که نیاوردی! نیست!

                                   (شمیم- به نژاد)

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٤٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳۸٧

     یکی بود و... تنها بود!

     ته قلب اون دیگه هیچی نبود

     هیچی که نه!...

     یه چیزی مثل سکوت،

     تو دلش حرف می زنه

     خوب که گوش کنی، می بینی

     داره فریاد می زنه!

     همه ی وجود اون، رنگ درده و بلا

     زندگیش خالی و سرده... به خدا

     وقتی که حادثه ی رفتن یار یادش میاد

     تا ابد گریه می خواد...

     دیگه قلبش طاقت دربه دری رو نداره

     دیگه هیچ صداقتی رو

     از زبون هیچکی باور نداره

     دیگه عشقی تو دلش نیست، عاشقی نمیشناسه

     عشق که هیچ...

     نمی خواد که زندگی رو بشناسه

     آخه اون که باوفاش بود، رفت و بی وفایی کرد

     اون که عاشق نگاش بود،

     هوس جدایی کرد...

     می دونه دیگه برای گریه هاش،

     یار و یاور نداره

    عشق آدما رو حتی تو کتاب و قصه ها

     دیگه باور نداره...

     ...

     دیگه هیچ صداقتی رو

     از زبون هیچکی باور نداره

   

                                 (کوچه گرد)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٠ مهر ۱۳۸٧

 

     و امروز در حصاری از تنهایی به خود می پیچم

     و فقط، ای کاش ها را با دانه های تسبیح

     یکی پس از دیگری می گذرانم...

     دانه ها حکایت از حسی عجیب می کنند

     حس نای تنهایی و دلتنگی...

     چقدر دلم تنگ است!

     تنگ مهربانی هایت

     تنگ بودن هایت...

     اکنون، تسبیح دلم از هم گسسته

     بیا و با مهربانی هایت آن را به هم بباف

     تا تسبیح دلم، ذکر تو را که از بر شده بود ،

     دوباره همراه نسیم زمزمه گر باشد.

     بیا تا خاطراتمان را از هفت شب و هفت روز عشق

     به طواف پریشانی های مداوم ببریم

     دلم تنگ است...

     تنگ حضوری که این چنین شتابان گذر کرده

     گذر از دل،

     آن یگانه منجی خاطرات قفل شده گوشه ی اتاقم...

     بیا و دلم را از کوچه های باریک دلتنگی به شهر آرزوهای سپید ببر

     می خواهم نفسی از عمق جان بکشم

     می خواهم نفسم را با نگاهت تازه کنم

     می خواهم در نگاهت غرق شوم

     می خواهم کلید لبانت را از فرشتگان بدزدم

     تا با لبخند تو عشق در رخ من جاری شود

     مرا عاشق کن!

     دوباره عشق را در رگهایم به شماره بگذار

     بگذار دلم عطش عاشقی ات را با بوسه ای تازه کند

     و آن به نشان عهدی میان سرخی دل تو با نگاه ملتمس من باشد.

     ای عشق،

     از کوچه ی دل من همیشه گذر نکن!

     یک بار گذر کن و برای همیشه ماندگار شو...

                                    ( مرا رها کن...)

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۳٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٧

 

     خسته ام... از شب!

     تشنه ام... از تب!

     زخمهای کهنه تنهایی ام

     باز بغضم را گشود

     تا ابد دلتنگ بی تو بودنم

     اما چه سود؟!

      

     خسته ام، از زمانه

     از صدای گریه های بی بهانه

     از لحظه های بی تپش،

     شعرهای بی ترانه

     خسته ام، از تکرار ماه، توی برکه!

     از سکوت هر شب دل

     کنج خونه، توی کوچه...

      

     خسته ام،

     از شنیدن قصه های عاشقانه!

     رویاهای کودکانه

     خسته از عشقی که شد

     همبستر کینه های ابلهانه...

     ...

     برکه هر شب ماه را می بوسد و

     ماه می لرزد  در آب

     کوچه گرد هم خواب او می بیند و

     او در سراب...

    

                             (کوچه گرد)

 








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٢٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢ مهر ۱۳۸٧

     یادته اون قدیما، خیلی ساده اومدی،

     پا گذاشتی توی قاب این نگاه؟!

     یادته گفتی بهم که شبا خواب نداری

     تویی و یه حسرت و این همه آه...؟

     یادته بارون بود و من و تو و یه کوچه و

     قرارمون تا ته راه...؟

     همیشه نگاهمون به آسمون

     حرفها و درد و دلامون واسه ماه

    

     اما حالا... خیلی وقته که دیگه شبامون ماه نداره

     کوچه مون خالیه خالی، یه مسافر نداره

     خیلی وقته که همش یادت میره قرارمون!

     من و مهتاب، حرفامون مونده فقط تو سینه مون!

     خیلی وقته که دیگه تو آسمون، ابری پیدا نمیشه

     بارونم قهر با ما... دیگه عاشق نمیشه

     خیلی وقته توی ساحل، رد پام تنها میرن

     چکاوکا خسته شدن، شقایقا زود میمیرن

     خیلی وقته که فقط ، با خاطره سر می کنم

     می دونم، انقد نگو.....! تنها باید تا آخر خط بمونم

    

                                                               (کوچه گرد)