نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٢۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۳٠ آذر ۱۳۸٧

     بلندی یلدایت را می خواهم

     که با دیدنت

     مهتاب را به شبهایم دعوت کنم...

     بارانی ترین شب را

     با تو می خواهم

     تا در کنارت

     واژه های ناگفته شعرم را

     تمام کنم...

     اما افسوس که بارانی می شوی

     وقت مهتاب!

     و مهتابی می شوی،

                    وقت باران...

 

    

                                   (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۳ آذر ۱۳۸٧

   باز شب است و مهتاب و کوچه های تنهایی!
   باز من و شعر و خاطرات رویایی!
   باز دیوانه گی،
            باز پروانه گی،

  
   باز پریدن به هوای تو و آشفته گی!

   ...

  








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٠ آذر ۱۳۸٧

    این منم! یه قایق خسته و پیر

    همدم تنهایی یه ماهیگیر

     

    ماهیگیری که نگاش چند روزیه

    خشک شده به توری که بی ماهیه!

     

    یه چشش به آسمون، دعا کنون

    کی خدا، خونه نشه بی آب و نون!

     

    گاهی هم نگاه به خورشید می کنه

    که یه وقت نره!... سرجاش بمونه

     

    قطره ی اشکی چکید از تو چشاش

    وقتی که فکرش رسید به بچه هاش

     

    کم کمک غروب شد و دریا سیاه

    نمی خواست برگرده همراه یه آه

     

    موجا هم که بی قراری میکنن

    به تن خسته من زخم می زنن

     

    ولی فکر ماهیگیر جای دیگه س

    توی رویاهاش فقط ماهی و بس

     

    دل ابرا هم دیگه تاب نداره

    میخواد تا صب روی دریا بباره

     

    ابر و دریا، شبا درد و دل دارن

    خیلی وقته که واسه هم می نالن

     

    یه باره یه موج زشت، هوار کشید

    ماهیگیرِ خسته رو انگار ندید

     

    زد و ماهیگیرو برد تا ته آب...

    “خدایا... نذار بمونم بی صاحاب”

     

    حالا من تنهام،  بی یار و همنفس

    انگاری دریا شده واسم قفس

     

    شبا تا صب توی دریا می مونم

    تا که ماهیگیر بیاد روی تنم

     

    بعضی وقتا که یه ماهی می بینم

    یواشی توی گوش اون می خونم

     

    اون پایین، پیش شما، یه عاشقه

    که دلش رنگ گل شقایقه

    ...

                              (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:۳٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٥ آذر ۱۳۸٧

     و من فریاد خواهم شد
     از این مهر سکوت سرد و اجباری
     تو را  فریاد خواهم زد
     تو را با بی وفایی های چشمانت
     تو می دانی
     من از ماندن،
     رکود و انجماد لحظه های پوچ و پوشالی،
     چه بغضی در گلو دارم...
     تو می خوانی غم چشمان عاشق را
     تو می دانی ، تو می خوانی
     خوب می دانم
     گریزی از من و ردی که بر قلبم
     به جا ماند از عبورت،  نیست!
     نگاهم کن، فقط یکبار...
     فقط یکبار، تا شاید بفهمم راز کوچ بی صدایت را
     منم، با خاطراتی در غبار و مه
     و دردی که برایش هیچ درمان نیست
     پی درمان نمی گردم
     تو را با دردهایت دوست می دارم...

     

                                   (پـیـچــک؟!...)