نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ اسفند ۱۳۸۸

     نو بهار آمد و گل سرزده ، چون عارض یار

     ای گل تازه ، مبارک به تو این تازه بهار

      

     با نگاری چو گل تازه ، روان شو به چمن

     که چمن شد ز گل تازه ، چو رخسار نگار

      

     زلف سنبل ، شده از باد بهاری درهم

     چشم نرگس، شده از خواب زمستان بیدار

      

     چمن از لالهٔ نو رسته بود، چون رخ دوست

     گلبن از غنچهٔ سیراب بود ، ‌چون لب یار

      

     گل و بلبل ، همه در بوس و کنارند  ز عشق

     گل من ، سر مکش از عاشقی و بوس و کنار

     

     گر دل خلق بود خوش ، که بهار آمد و گل

     تو بهار منی، ای لاله رخ گل رخسار...

    

 

       سال نو از راه می رسد، روزگار به دنبال لحظه هاست تا تاریخ را بنگارد.  پس در این عید و در این سال جدید،  لحظه های شاد برایتان آرزو می کنم... برای تو هم...مژه

پیشاپیش سال جدید را به همه دوستان و رهگذران کوچه مهتاب و چکاوک و... تبریک می گویم. امیدوارم سالی خوب پیش رو داشته باشیم.

ببخشید اگر نتونستم به تک تک شما رهگذران کوچه ها سر بزنم و تبریک بگم! هر عزیزی که توی کوچه اومد، تبریک کوچه گرد را پذیرا باشد تا... سال آینده!... یک سبد گل بهاری تقدیم قدومتان...قلب








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:٠٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸۸

     وای از آن شعر، شعر "کوچه" !

     وای از آن شب، شب مهتاب !

     وای از شوق دیدار...

                         حتی در خواب

     بی تو بودم...تک و تنها،

     دور از همه غمها

     با تو اما،

     عشق آمد و من رفتم تو رویا...

    

     از غم دوری تو شعر سرودم

     شعر که نه!...

     حرف دلم بود که دگر بار بریدم!

     همه امید به آن لحظه

     که آیی به سراغم...

     شوق دیدار تو بود، دیدار نبود!

     عطر صد خاطره بود، یار نبود...

    

     یادم آید که شبی،

     از این کوچه گذر کردی

     شعر خواندی و نوشتی و سفر کردی...

     یاد داری که به من گفتی حذر کن؟

     گفتمت با من از این جاده گذر کن

     وای... وای که بی تو

     به چه حالی از این کوچه گذر کردم

     دل دادم و دل بستم و... گنه کردم!

     تو ندانی... تو ندانی به چه حالم

     مانده ام در پس مرداب دلم

     فکر رفتن، یا که ماندن

     گم شده روز و شبم...

    

     گر تو خواهی خبر از عاشق آزرده بگیری،

     نفس خسته ی این دربدر کوچه بگیری

     سر این کوچه بیا!

     شعر این کوچه بخوان!

     شعرهایم همه تقدیم تو باد...

    

                                     (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٩ اسفند ۱۳۸۸

     بی تو بی هم قطار می میرم،

                                 من از این انتظار می میرم...
     منو از روز رفتنت کشتی ،

                                     برنگردی دو بار می میرم...
    
     همه ی سال بی تو یک روزه ، من به روزهای هفته بدبینم
     حالم از بعد رفتنت خوش نیست ، همه روزها رو جمعه می بینم

    
     مثل پروانه ای که تو پیله است ، دلم از این همه قفس خونه
     جز تو که روزگارمو دیدی ، دیگه کی حال ما رو می دونه

    
          من...  من دارم از تب تو می سوزم،

                                              دل دریا رو آب کن ، برگرد
          زندگیم انتظارته هر روز،

                                     زندگیمو رها کن از این درد...
    
     بی تو بی هم قطار می میرم ، من از این انتظار می میرم
     منو از روز رفتنت کشتی ، برنگردی دو بار می میرم
    
     همه ی سال بی تو یک روزه ، من به روزهای هفته بدبینم
     حالم از بعد رفتنت خوش نیست ،

                               همه روزها رو جمعه می بینم...

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳ اسفند ۱۳۸۸

      انگار همین دیروز بود!

      از سرزمین باران آمدی و خواندی

      مست شدم و سرخوش...

      ماندم و ماندی!

      از مهتاب گفتیم و تابید

      از باران خواندیم و بارید

      حرف رفتن شد و دل نالید

      نه راه پس، نه راه پیش!

      حرف آخر و...

                 هر دو دل کیش

      و بعد... 

      من ماندم و خودم

      خود خسته و آشفته ای که مرده بود!

      تو ماندی و رویایم

      رویایی که در خواب مانده بود!

     

      آری، همین دیروز بود...

       

                                    (کوچه گرد...)