نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٥٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸۸

      و در گرمای تابستان تو را در باد گم کردم

      تورا در کوچه های ناکجا آباد گم کردم

       

      تو رفتی از کنار صندلی های پراز وحشت

      و من هم بی تو خود را در دل فریاد گم کردم

       

      سکوت کوچه های آشنایی – گریه ی آخر...

      تمام خاطرات تلخ را از یاد گم کردم

       

      ولی نه! قصه افسانه ی نیما و عشق تو

      غزل را تا که در دستان تو افتاد گم کردم

       

      غزل بازیچه ی احساسهای کودکی مان شد

      تورا با اینکه بودی در دلم همزاد گم کردم

       

      اگر چه هر شب و هر روز در فکر تو می گردم

      تورا مثل خدایی که به من جان داد گم کردم

       

      ولی امشب نمی گویم: خداحافظ غم شیرین!

      طنین تیشه را در سینه ی فرهاد گم کردم

     

                                 (امید صباغ- غزلباران)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸۸

     وقتی نیستی

     کلمات،

     خسته و بی حوصله اند

     واژه واژه ، جدا جدا

     ؛اسیر... عشق... با وفا...؛

     ؛امید... فاصله... تنها...؛

     نه ترانه می خوانند و نه شعر!

     دور از هم

     میان سبد خاطرات نشسته اند

     ؛دلتنگ... پاییز... بارانی؛

     ؛حسرت... مهتاب... جدایی؛

      

     کنارشان می نشینم!

     از فراقت می گویم

     گریه نمی کنند

     از عشق می گویم

     گریه نمی کنند

     خاطرات را مرور می کنم

     گریه نمی کنند

     حالا که نیستی

     کلمات، شعر نمی شوند!

     نه با خیال و نه با خاطره

     بغض کرده اند ولی نمی بارند

    

     حالا که نیستی

     برای کوچه فرقی نمی کند،

     باران ببارد یا نبارد!

    

                            (کوچه گرد...)