نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸۸

     تو چه ساده ای و من ، چه سخت

     تو پرنده ای و من ، درخت

     آسمان همیشه مال توست

     ابر ، زیر بال توست

     من، ولی همیشه دیر کرده ام!

     تو به موقع می رسی و من،

     سالهاست دیر کرده ام...

      

     خوش به حال تو که می پری

     راستی چرا

     دوست قدیمی ات - درخت را-

     با خودت نمی بری؟

     فکر می کنم

     توی آسمان

     جا برای یک درخت هست

     هیچکس در بزرگ باغ آفتاب را

     روی ما نبست.

     یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار

     یا مرا ببر

     توی آسمان آبی ات بکار...

      

     خواب دیده ام

     دست های من

     آشیانه تو می شود

     قطره قطره قلب کوچکم

     آب و دانه تو می شود

     میوه ام،

     سیب سرخ آفتاب

     برگهای تازه ام

     ورق ورق نور ناب

      

     خواب دیده ام

     شب، ستاره ها

     از تمام شاخه های من

     تاب می خورند

     ریشه های تشنه ام

     توی حوض خانه خدا

     آب می خورند.

      

     من همیشه

     خواب دیده ام، ولی...

     راستی، هیچ فکر کرده ای

     یک درخت

     توی باغ آسمان

     چقدر دیدنی ست!

     ریشه های ما اگر چه گیر کرده است

     میوه های آرزو، ولی

     رسیدنی ست...

    

                        (عرفان نظرآهاری)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٤ خرداد ۱۳۸۸

     گاهی از شبها

     که مهتاب از پله های ناتمام آسمان

     بالا می رود

     تو را می بینم

     که چشم می گشایی و

     مهتاب می شوی!

     گاهی میان هق هق باران

     تو را می بینم

     که چتر می گشایی و

     هم نوا با باران می شوی!

     و صدایی می شنوم که تویی...

     بیا و ببین!

     از دروازه های دور آسمان

     دو چشم از باران آورده ام

     و صدایی که منم...

    

     گاهی میان همین پنجره های خیس

     میان بغض شیشه های ترک خورده

     صدای خسته ای می شنوم که تویی...

     تو را می بینم

     که سر بر شانه ام می گذاری و

     گوش می دهی به زمزمه هایم

     و صدای فاصله هایی که منم...

    

     گاهی... نه تویی، نه منم!

     و نه صدایی از باران و فاصله ها

     زیر چتر خستگی ها

     سکوت می شویم...

    

     رو به باران

     پرم از بغض هایی با خودم

     و حرفهای ناگفته ای که نیستی

     و صدایی می شنوم که منم!

    

                                    (کوچه گرد...)