نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٩

من زاده فصل سبزه و گل و بهارم

خسته از روزهای تکراری این شهر و دیارم

تنها توی کوچه های این آشفته بازار

از دست تو و عشق تو دائم بی قرارم

 

          هرشب به امید دیدن طلوع چشمات

          تا وقت سحر خیره به مشرق نگاتم

               چون زائری محتاج رسیدن به قدم هات

               مصلوب ضریح شعر و مغلوب صداتم

 

خواهم که چشم شیرینی آن لب لعلت

یا سر بنهم به شانه ات با همه دردم

     اما تویی آن آرزوی محال و من هم

     با فاصله و دست زمانه به نبردم

 

                               (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٠٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩

     دنیای این روزای من،

     همقد تن پوشم شده

     اینقدر دورم از تو که

     دنیا فراموشم شده

      

     دنیای این روزای من،

     درگیر تنهایی شده

     تنها مدارا میکنی

     دنیا عجب جایی شده!

      

               هر شب تو رویای خودم

                         آغوشتو تن می کنم

               آینده ی این خونه رو

                         با شمع روشن می کنم

    

     درحسرت فردای تو

     تقویممو پر می کنم

     هر روزه این تنهایی رو

     فردا تصور می کنم

      

     همسنگ این روزای من

     حتی شبم تاریک نیست

                    اینجا بجز دوری تو

                    چیزی به من نزدیک نیست...

      

     هر شب تو رویای خودم

     آغوشتو تن می کنم

     آینده این خونه رو

     با شمع روشن می کنم

    

     دنیای این روزای من، همقد تن پوشم شده

     اینقدر دورم از تو که

                             دنیا فراموشم شده

      

     دنیای این روزای من......

    

    

                                (داریوش اقبالی- روزبه بمانی)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٩

     کاش میشد کاشکی را کاشت!

     کاش گل میداد!

     کاش چشمهایمان باران را میدید...

     اونوقت، بهار که میشد از نو متولد می شدیم

     و همراه نسیم پرواز می کردیم،

     تا صبح...

    

     اما کاشکی را کاشتیم و سبز نشد...

     گل نداد!

     راستی، گل کاشکی چه رنگی ست؟!

    

                                  (کوچه گرد...)