نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳٠ دی ۱۳۸٩

     یه تنها...

     یه عاشق...

     یه فانوس شکسته...

     یه مرداب، تو پاییز

     یه صحرا خاک خسته...

      

     نمی خوام بمونم

     برام دنیا سیاهه

     حضورم غریبه

             غرورم بی پناهه

      

     شب عشق...

     شب درد...

     شب تنهایی مرد...

     شب بغض، شب کوچ

     شب سربی

                 شب سرد...

     شب خاموش بی روزن

     شب مرگ هم آوایی

     شب سنگی

             شب سربی

                  شب آوار تنهایی...

      

     شبی که لحظه های بی تو بودن

     نفس گیره، سیاهه، بی عبوره

     سکوتم،

            آخرین فریاد عشقه

     خیالت،

            آخرین سنگ صبوره

      

     هنوزم بغض بارونیه چشمات

     می تونه واسه دلتنگیم بباره

     تو این پاییز سنگی

                      دست سردت

     رو زخم بی کسیم مرهم بذاره...

      

     شب عشق...

              شب درد...

                    شب تنهایی مرد...

     شب بغض، شب کوچ

               شب سربی

                           شب سرد...

    

                                (حامی...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٩ دی ۱۳۸٩

     کوچه ی شهرغمه این دل من

     کوچه ی شهر نیاز و خاطره

     کوچه ای که رو تنش

     مونده رد پای تو

     کوچه ای سرتاسرش یه پنجره

             توی این کوچه ی دل

             دیگه مهتاب نمیشه!

             هوای اینجا همش بارونیه

             دل آسمون گرفته س همیشه!

     روی دیوارای کوچه

     همیشه یه شعری هست!

     همیشه یه دلنوشته، درد دل،

     همیشه یه رازی هست!

             وقتی که تو کوچه ای

             حرفی بزن... چیزی بخون!

             زیر سایه درختاش بشین و

             همیشه رهگذر کوچه بمون...

     فکر نکن که کوچه مون

     تاریکه و غمش زیاد

     هر کسی عابر این کوچه بشه

     خاطره هاش یادش میاد

             تاریکی، بارون و عشق

             تو کوچه فراوونه

             خاک بارون زده و عطر بهشت

             راز کوچه همینه!

    

    

                                 (کوچه گرد...)مژه








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱ دی ۱۳۸٩

یادم نمی رود

غریبانه ترین شبی را

که به خوابم آمدی

شبی که تمام شعرها

برایت نوحه می خواندند

و درختان همه از

گریه های رقیه ات

خیس بودند

یادم نمی رود

شبی که به مادرت زهرا قسم می خوردم

و تو زیبای هستی را

فریاد می زدم

ای پسر فاطمه، دریاب مرا

دریاب مرا

تورا به ناله های زینبت

که از گوش زمین و زمان بیرون نمی رود

دریاب مرا

تورا به آن چشمهای سرخ ناقه ای

که از گریستن باز نمی ماند

دریاب مرا

مرا که هنوز نمی شناسمت

آه، چه کنم

که چون محتشم

شبهای محرمت را نمی سرایم

چه کنم، ناتوانی رنجورم

چه کنم؟

به راستی مرد می خواهد

مرد می خواهد تا برایت بسراید

بگذار فقط بگریم

و احساس طوفانی ام را

با زمزمه ی نام تو

آرام کنم

برای من

سعادت گریستن کافی است...

 

                            (کوچه غریب...)