نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:٤۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳۸٩

     هرچه کردم نشدم از تو جدا ، بدتر شد

     گفته بودم بزنم قید تو را ، بدتر شد

     مثلا خواستم این بار مودب باشم

     و به جای "تو" بگویم که "شما"، بدتر شد

    

                    آسمان وقت قرار من و تو ابری بود

                    تازه، با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

                    چاره دارو و دوا نیست که حال بد من

                    بی تو با خوردن دارو و دوا، بدتر شد

    

     گفته بودی نزنم حرف دلم را به کسی

     زده ام حرف دلم را به خدا، بدتر شد

     روی فرش دل من جوهری از عشق تو ریخت

     آمدم پاک کنم عشق تو را ، بدتر شد...

    

                                           (..........)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٩

     باران که می بارد حواسم پرت پرت است

     غم ناگزیر است، شادکامی پرت پرت است

                    شاید که باید اینچنین بود، دور از احساس

                    احساس هم جایش در این دل پرت پرت است

    

     باید که سازش کرد با طوفان دریا

     نجوای ناز موجهایش پرت پرت است

                    بگذار تا بغضم بسازد شعری از اشک

                    آن واژه های پاک چشمم پرت پرت است

    

     ای کاش میشد روبرویت واژه ای ساخت

     افسوس که نور ماهتابت پرت پرت است

                    اکنون میان کوچه ام... بارانی ام کن!

                    بشتاب! حواس نقطه چینها پرت پرت است

    

                                              (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:۳٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٩

     همیشه منتظرم

     منتظر ساعت عبور تو

     از کوچه های خاطراتمان

     چشمها را می بندم

     و گوشها را نیز

     منتظر بوی تن بارانیت می شوم

     وقت رسیدن توست

     وقت پرسه زدن من...

    

                            (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ اردیبهشت ۱۳۸٩

     می دونی، آدما رنگ خون شدن
     کوچه گردِ غصه دار
ِ دل اسیر...
     می خوام امشب بزنم به جاده ها
     کاشکی بارون بباره به این کویر

    
     بیا امشب توی کوچهء غریب
     بشماریم پرنده های مرده را
     بیا اشکا را ببین که مثل یخ
     می برن خسته دلِ رمیده را

    
               چی شده به کوچه مون سر نزدی؟
               دره یکی بود، یکی نبودُ نزدی
               رفتی و نشون به اون نشون درد
               حرفی از حل معما نزدی!

    
     می خوام این شبا برات قصه بگم
     چوپون دروغگو، صدتا شده بود!
     مثل بچه ها شمردم همه را
     صدتا نه، هزارو صدتا شده بود!

    
     سر و روی کاکلی رنگی شده
     انگاری سرش به سنگی خورده بود
     می دونم باز حسنی سنگ زده بود
     کاکلی زخمی نبود و مرده بود

    
               نه من ونه کوچه و نه آسمون
               نداریم دلخوشی از دوره زمون
               می زاریم اشکامونا براش نشون
               کوچه گرد اگه بیاد تو کوچه مون

    
     چه کنم؟ سنگه دلِ این آدما
     دیگه مهتاب نمیشه شهر دروغ
     دستای سرد منو بگیر، ببر
     از همین شهر ریا و بی فروغ

    
     با همه دل نگرونی های من
     یکی بود، یکی نبود و گریه بود
     همه بودن وهمه مثل خزون
     هرچی بود! هرچی... فقط خدا نبود

    
          خسته ام، خسته نه از خودم، نه تو
          خسته از بدی، کلک، تمام درد
          خسته از پنجره های پر غبار
          خسته از این همه عاشقای سرد...

    

                                     (کوچه غریب...)