نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳٠ خرداد ۱۳۸٩

      بگذار بمانم!

      در تنهایی خیالی که تو می آیی

      و دستانم را با طراوت نگاهت

      به یاسهای سفید پیوند می دهی

      بگذار بمانم!

      در لاابالی ترین اشعاری

      که هیچکس نه می داند و نه می فهمد!

     

      نمی دانم سرگردانی ام

      مرا کجا خواهد کشید؟

      واین خسته ترین شاعر

      نشانت را چگونه می یابد

      نمی دانم!

      بی آنکه چشمانت را دیده باشم

      احساسشان را می فهمم

      و برای تنهایی دستانت

      عقربه ها را نفرین می کنم

      بیا و کوچه ی غریبم را تنها مگذار

      تا بدانم پلک مهتابت

      از ناله هایم خیس می شود...

     

      بگذار بمانم!

      در میان واژه های بی تعبیر

      و بسرایم

      شعری که برگها به آن

      حسادت ورزند!

      تا بعد از این هر کس

      به کوچه ات سر می زند

      نفس هایش به شمارش افتد...

     

      جمله های گنگ مرا

      به حساب شاعری مگذار

      که من از کویر ترک خورده ی احساس می آیم

      باور کن تشنه ترین احساسها

      از حس من می گریزند

      و از ترس اینکه بیمار بشوند

      با صدای بلند قهقهه می زنند

      نمی دانم!

      نمی دانم که چشمان پنجره

      دیدگان غبار آلودم را

      فرصت دیدار خواهند داد؟

      تا برای شبهای تنهایی ات

      چراغ شوم؟

     

      بگذار بمانم!

      در کوچه ای که

      دیوارهایش را نگاهمان ساخت

      و آسمانش را اشکهایمان...

     

                                 (کوچه غریب...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٠ خرداد ۱۳۸٩

     رو به تو سجده می کنم

                    دری به کعبه باز نیست!

     بس که طواف کردمت

                    مرا به حج نیاز نیست!

     به هر طرف نظر کنم

     نماز من نماز نیست!

“                    با عشق می نوازمت

                     ساز دلم که ساز نیست

    

     مرا به بند میکشی

                    از این رها ترم کنی...

     زخم نمی زنی به من

                    که مبتلا ترم کنی...

     از همه توبه می کنم

     بلکه تو باورم کنی

“                    برای تو سروده ام

                     شاید عاشق ترم کنی

   

      قلب من از صدای تو، چه عاشقانه کوک شد

     تمام پرسه های من، کنار تو سلوک شد

     عذاب می کشم ولی

                    عذاب من گناه نیست

     وقتی شکنجه گر تویی

                    شکنجه اشتباه نیست!

    

                             (داریوش اقبالی-روزبه بمانی)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۸:۳٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸٩

     

          امروز روز توست

          کاش می دانستیم

          که هرروز، روز توست

          می خواهم بنویسم

          از تو...

          از بهشت زیر پایت

          از لالایی دلنوازت

          از سرشت عشق ورزیت

          از قلب پاکبازت

          از زیبایی نازک خیالت

          از چشمان اشکبارت

          اما ،

          از تو نوشتن

          و از تو گفتن

          قلمی می خواهد توانا

          و هنری بیتا

          که مرا توانش نیست

          تو بزرگی

          آنقدر بزرگ

          که قلم کوچک من

          یارای صعودش به آسمان تو نیست

          اما چه کنم؟

          بیانی دیگر ندارم،

          جز نوشتن همین دلواژه های نارس

          این واژه ها را از من بپذیر،

                   تو را می ستایم

                      منتت را می کشم

                           دوستت دارم

                                 و بر تو می بالم

                                                   مادر...

        

        








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢ خرداد ۱۳۸٩

     خداوندا چه کردم من؟ نمی دانم

     گنه کردم به یکباره، نمی دانم

     چرا اینگونه شد حالم؟ پریشانم

     نمی دانم چه کردم من، نمی دانم...

     فقط من بودم و عشق و کمی تب

     در آن تاریکی مغروق در شب

     سلام و آن نگاه و آن تمنا

     و حرف عشق بود و... وه! چه زیبا

     بناگه آن سه نقطه رفت از "هوش"

     "هوس" آمد... شدم دیوانه ی روش

     کنار و بوسه و ناز و نوازش

     و لذتهای پی در پی به نازش

     در آن آغوش داغ و آتشین بار

     گرفت دستان خیسم را به اجبار

     فشردم تا که بشکست از درونش

     خداوندا خجل ماندم ز رویش...

     شدم درگیر خواهشهای نفسم

     نمی دانم... نمی دانم چه کردم!

    

                                  (کوچه گرد...)