نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ اسفند ۱۳٩٠

     هفت سین خالی از یه سین

                          دیوان حافظ تو بغل

     تا که تو از راه نرسی

                     نه شعر میخونم نه غزل

     تو باید از راه برسی

     به مرز و بوم این دیار

     تا از حضورت حس کنم

                         رسیده عطر نوبهار

     روزی که از راه برسی

     زمستون از پا در میاد

                  هفت سین خالی از یه سین

                              سایه دستاتو میخواد...

     

          تن پوش تازه بر تن و

          گم شدنم تو آینه

          وقتی که تو کنارمی

          هر روز نوروز منه

     

     دلم ازت جدا نشد،

     نفس تو رو نفس کشید

     یه سال از این دوری گذشت

                             قصه به آخر نرسید...

     به آرزوی دیدنت

                هفته به هفته نو شدم

     جمله ی "باز می بینمش"

                    وعده من شد به خودم!

     تو داری از راه می رسی

     زمستون از پا در میاد

     هفت سین خالی از یه سین

                   سایه دستاتو میخواد...

    








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱۳ اسفند ۱۳٩٠

   خداحافظ سلام ِ گرم عمرم              خداحافظ هجای عشق بازی

   درودی نیست دیگر در قلم آی        خداحافظ محبت، دوست بازی

   ...

   ببین دلگیر و بی تابم

                           ببین خاموش و دربندم

   ببین امشب به هر واژه نسیم مرگ می بندم...

   دگر باران ِ امشب را،

                          نمی بینم

                                    نمی خندم!!!

   ببین دنیای پستم را

                           و انسانهای بی مایه

   دمی با من سر عشق است

                                 به یک آن نقش یک سایه!

   محبت نوشدارو شد درون آشنایانم

                           خداگون زیستن چیست؟

                                              کلامی لق زنان بر کنج یک پایه!

   به سازم می نوازم سالها رنجی و آوازی

                                  و این گیتار پر دردم

                                                 قرارم می دهد مانند یک دایه!

   ...

   خداحافظ ترانه های بی معنا              خداحافظ همه اشعار تکراری

   خزان عمر من اینجاست                 در این دنیای بی بندی و بی باری!

   ...

   فراموشی غذای روز آدمها

                                  به هر صبحی و هر شامی

   ببین باران ِ اشکم را

                     و هر دم آآآه پر دردم

                                          ز هر کس یا که هر نامی!!!

   ببین رقصم مترسک وار

                                      در این دنیای دلقک وار

   دمی سالسا، دمی تانگو

                                     ولی بی جان، عروسک وار

   نمی خواهم دگر باشم

                مسیح ِ مادر و ترسا

                                 تمام عمر من بگذشت

                                                چه بی حاصل! چه تلخک وار!!!

   ...

   خداحافظ همه عمرم                          خداحافظ سر پرشور و بی تابم

   روم از یاد هر کس با شتاب نور           خداحافظ همه شبهای بی خوابم!

   ...

   ببین این بیت آخر را

                            به بغضی مرگزا گویم

   بدان مردن به از ماندن

                            و من در این دم آخر: خداحافظ نمی گویم

  (درسای پرچین خیال...)