نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳٧ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٠

     نیست کسی جز تو،  تو قلب کوچه گردم

     من دور آن چشمان مهتابت بگردم...

     می گردم و می بینمت در قلبم ای یار

     بالاترین عشق من و دل شده این کار

     خود را در آغوش تو می بینم همیشه

     مثل کویرم... تو ولی یک دشت و بیشه!

     دست نوازشهای تو روی تنم هست

     لبهای داغت همچنان روی لبم هست

     جز تو کسی اینگونه صیاد دلم نیست

     جز من کسی اینگونه رسوای دلت نیست

     شب بود و باران با صدای گرم دریا

     من بودم و تو،  با همه عشق و تمنا

     یک آرزو کردم از آن غول چراغ و...!

     بستم دو چشمش را... ببین حال خرابو!

     لبها به روی لب... چرا جدا نمیشه؟!

     عشقی به این پاکی و زیبایی نمیشه!

     شب بود و عشق در خواب و من بیدار اما

     گرمای تن... بوی نفس... دستا... پاها

     دریای طوفانی بسان بچه ها بود

     در عمق شب با آن صدای ناله ها بود

     دریا و باران عشقبازی ها  کردند

     در گوش همدیگر چه نجواها کردند

     تا صبح در آغوش هم خوابیده بودند

     صبح آخر راه و...  همه جا رفته بودند!

     جاده به آخر می رسید فردای آن روز

     جز یاد و رویایش نمانده تا به امروز

     ای کاش میشد تا همیشه اینچنین بود

     مست و خراب و بی خیال و... نقطه چین بود.

    

                                           (کوچه گرد...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٠۸ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٥ امرداد ۱۳٩٠

     بیا بشین توی کوچه

     حرفهای تو، حرف منه

     حرف سفر تو جاده ها

     حرف سکوت و پنجره

     خوب می دونم ، مسافری

     مسافر شهرغریب

     چند روزی پیشمی و بعد

     مثل همه، تو هم میری!

     نه می تونم بگم برو

     نه می تونم بگم بمون

     هرجا بری باز می دونم

     همینه رنگ آسمون

     برو ولی جای پاهات

     همیشه توی کوچه هست

     فکر و خیالی ندارم

     حسودی ها همیشه هست

     کاشکی میشد که عکس ماه

     تو قاب کوچه بشینه

     دست مسافرغریب

     ستاره ها رو بچینه...

     

                               (کوچه گرد...)