نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ آبان ۱۳٩٠

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             من عاشق گیتار و بارونم

             من روزها تا ظهر میخوابم

             من هر شبو تا صبح بیدارم...

 

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             من خیلی وقتا ساکتم، سردم

             وقتی که میرم تو خودم شاید

             پاییز سال بعد برگردم...!

 

     دنیای ما اندازه هم نیست،

             می بوسمت اما نمی مونم

             تو دائم از آینده می پرسی

             من حال فردامم نمی دونم...

 

     تو فکر یه آغوش محکم باش

          آغوش این دیوونه محکم نیست

     صد بار گفتم باز یادت رفت

                دنیای ما اندازه هم نیست...!

    

                                     (رستاک...)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ آبان ۱۳٩٠

     یه حرفایی همیشه هست

     که از عمق نگاه پیداست

     از اون حرفای تلخی که

                         مثه شعر فروغ زیباست...

    

     از اون حرفها که یک عمره

     به گوش ما شده ممنوع

     از اون حرفهای بی پرده

                         شبیه شعری از شاملو...

    

     از اون حرفها که میترسیم

     از اون حرفها که باید زد

     از اون درد دلای خوب

                         از اون حرفهای خیلی بد...

    

     نگفتی و نمیگم ها

     حقیقت های پنهانی

     از اون حرفها که میدونم

                         از اون حرفها که میدونی...

    

     به زیر سقف این خونه

     منم مثل تو مهمونم

     منم مثل تو میدونم

                         تو این خونه نمیمونم...

    

     یه حرفهایی همیشه هست

     که از درد توی سینه ست

     مثل رپ خونی شاهین

     پر از عشق پر از کینه ست

     پر از نا گفته هایی که

     خیال کردیم یکی دیگه

     دلش طاقت نمیاره

     همه حرفامونو میگه...

    

     همیشه آخر حرفها،  پر از حرفهای ناگفته ست

     همیشه حال ما اینه،

                         همیشه دنیا آشفته ست...

     به زیر سقف این خونه، منم مثل تو مهمونم

     منم مثل تو میدونم

                         تو این خونه نمیمونم...

    

                                   (رها اعتمادی)








نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:۳۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ آبان ۱۳٩٠

     آهای مهتاب کوچه ،

     با توام!

     چقدر تنهایی؟!

           و چقدر بزرگ...!

     دلم گرفته ،

     به اندازه ی تنهایی ات

     به قدر فاصله ام از تو

     و تو...

     چقدر دوری،

           از من و کوچه ام!

     در انتهای دیگر آسمان

     نشسته ای و

     به شب می نگری!

     کاش دستهایم

     آنقدر بلند بودند

     که به دستهای مهربانت می رسید...

     کاش،

           فاصله مان

           به اندازه یک خط فاصله بود...

    

     کاش فقط من بودم و تو

           من بودم و چشمهای درخشانت...

    

                                        (کوچه گرد...)