نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٠ مهر ۱۳۸٧

 

     و امروز در حصاری از تنهایی به خود می پیچم

     و فقط، ای کاش ها را با دانه های تسبیح

     یکی پس از دیگری می گذرانم...

     دانه ها حکایت از حسی عجیب می کنند

     حس نای تنهایی و دلتنگی...

     چقدر دلم تنگ است!

     تنگ مهربانی هایت

     تنگ بودن هایت...

     اکنون، تسبیح دلم از هم گسسته

     بیا و با مهربانی هایت آن را به هم بباف

     تا تسبیح دلم، ذکر تو را که از بر شده بود ،

     دوباره همراه نسیم زمزمه گر باشد.

     بیا تا خاطراتمان را از هفت شب و هفت روز عشق

     به طواف پریشانی های مداوم ببریم

     دلم تنگ است...

     تنگ حضوری که این چنین شتابان گذر کرده

     گذر از دل،

     آن یگانه منجی خاطرات قفل شده گوشه ی اتاقم...

     بیا و دلم را از کوچه های باریک دلتنگی به شهر آرزوهای سپید ببر

     می خواهم نفسی از عمق جان بکشم

     می خواهم نفسم را با نگاهت تازه کنم

     می خواهم در نگاهت غرق شوم

     می خواهم کلید لبانت را از فرشتگان بدزدم

     تا با لبخند تو عشق در رخ من جاری شود

     مرا عاشق کن!

     دوباره عشق را در رگهایم به شماره بگذار

     بگذار دلم عطش عاشقی ات را با بوسه ای تازه کند

     و آن به نشان عهدی میان سرخی دل تو با نگاه ملتمس من باشد.

     ای عشق،

     از کوچه ی دل من همیشه گذر نکن!

     یک بار گذر کن و برای همیشه ماندگار شو...

                                    ( مرا رها کن...)