نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٢:٤٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳۸٧

     یکی بود و... تنها بود!

     ته قلب اون دیگه هیچی نبود

     هیچی که نه!...

     یه چیزی مثل سکوت،

     تو دلش حرف می زنه

     خوب که گوش کنی، می بینی

     داره فریاد می زنه!

     همه ی وجود اون، رنگ درده و بلا

     زندگیش خالی و سرده... به خدا

     وقتی که حادثه ی رفتن یار یادش میاد

     تا ابد گریه می خواد...

     دیگه قلبش طاقت دربه دری رو نداره

     دیگه هیچ صداقتی رو

     از زبون هیچکی باور نداره

     دیگه عشقی تو دلش نیست، عاشقی نمیشناسه

     عشق که هیچ...

     نمی خواد که زندگی رو بشناسه

     آخه اون که باوفاش بود، رفت و بی وفایی کرد

     اون که عاشق نگاش بود،

     هوس جدایی کرد...

     می دونه دیگه برای گریه هاش،

     یار و یاور نداره

    عشق آدما رو حتی تو کتاب و قصه ها

     دیگه باور نداره...

     ...

     دیگه هیچ صداقتی رو

     از زبون هیچکی باور نداره

   

                                 (کوچه گرد)