نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۸ خرداد ۱۳۸٦

     شب رفتنت عزیزم ، هرگز از یادم نمیره...

     واسه هرکسی که میگم قصه شو ، آتیش میگیره!

     دل من یه دریا خون بود… چشم تو یه دنیا تردید...

     آخرین لحظه نگاهت، غصه داشت، باز ولی خندید!

    
     شب رفتنت عزیزم،

                    یه ماهی، توی خشکی دل،

                                             بی تو جون داد...


     شب رفتنت نوشتی، شدی قربونی تقدیر ،

     نقره اشکای من شد، دور گردنت یه زنجیر...

    
     شب رفتنت عزیزم ، چشمامون اشکی بودن...

     قحطی سفیدی ها بود، همه انگار مشکی بودن...!


     شب رفتنت که رفتی، گفتی دیگه چاره ای نیست!

     توي تاريكي كوچه ، مهتاب و ستاره ای نيست...

     بارون، اون شب مي باريد از سر چشمام...

     تو هميشه بودي و هستي، تو رويام...