نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٧:٠٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٠ بهمن ۱۳۸٧

     یادت هست،
     شب ها و روزهایی که گم شده بودند!
     و دل هایی که پر می زد،
     برای صدای چکاوک!
     یادت هست،
     بادبادک هایی که  درهم پیچیدند
     و من فکر می کردم دعوایشان شده!
     تو گفتی:
     آنها عاشقند، باید با هم باشند...
     و بعد، رقصیدن برگ ها

     ـ زرد، قرمز، نارنجی -
     که باهم عشقبازی می کردند
     و خواب درخت ها
     پریدن گنجشک ها

     ...

     یادت هست،

     وقتی که نبودی
     هیچ کس نبود 
     نه تو بودی و نه من
     من، گمشده شب بودم
     تو، روز را گم کرده بودی

     من تشنه ماندن بودم

     و تو پریشان رفتن...
     ...

     یادت هست،
     برایت آشفتم

     که پژمرده ام...

     از دست داده ام...
     از دست رفته ام...

     برایت گفتم

     از دردی که می آزردم

     از دستی که با من بود

     و دلی که بی من...

     و نگاهی که غریبه ماند با احساسم

     ...

     یادت هست،

     وقتی که آمدی

     ابر و باد آشتی کردند و همسفر شدند!

     دره ها و کوه ها آموختند

     که صدای آشنایی را تکرار کنند

     و آفتاب گردان عاشق آفتاب شد

      

     تو آمدی،

     شراب ریخت

     و شب گریخت...

    

                         (کوچه گرد...)