نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٧:٥٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٢ خرداد ۱۳۸٦


     دلم مانند روز های بارانی است
     هوای مه گرفته در درونم شیهه خواهد کرد، 
     و من در امتداد حرف هایم
     بسی از فعل امید
     دور دورم
     دور تر از دورم

     نمای بی گلایه در سکوتم
     معنی درگاه قلبم را نمی گوید

     کسی من را نخواهد دید
     که در درگاه تاریک شباهنگام
     من تشنه می گریم

     میان آدمک ها خسته ام
     از دشنه های تیز حرف هاشان
     نمی بینی
     نمی فهمی

     میان تشنگی هایم
     طلبناکانه دنبال گناه هستم
     گناهی که نمی خواهم
     نه
     من نخواهم خواست
     ولی کردم
     ولی کردم

     دلم می سوزد از روزی که می آید
     دلم از امتداد درد یک دختر
     بسی بدتر
     بسی بیشتر از حرارت های یک آتش
     می سوزد

     نمی فهمی
     نمی فهمی

                     (مرحوم حسین پناهی)