نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٦ بهمن ۱۳۸٧

     یکی بود، یکی نبود
     تو دیار عاشقا ، یه بی نشون

     دل به رویای غریبی  بسته بود
     شباش رنگ شب نداشت
     تو دلش غمی نداشت
     سیاهی رنگی نبود که بی نشون

     توی خوابش ببینه!
     گلای باغ بهار، وامیشدن با دیدنش
     مرغای عشق درخت کاج پیر، همصدا با خوندنش
     کوچه  بوی عشق میداد
     زمونه، محبت و مهر و وفا

     به همه هدیه میداد...
      
     تا که یک روز ابری شد
     انگاری آسمونم طاقت خوشبختی نداشت
     زمونه با چشمای تنگ خودش، بذر تنهایی رو کاشت
     بی نشون گریه میکرد
     توی رویاش با تمام دل و جون،

     غریبه رو صدا میزد!
     اما هیچ جا نمیدید غریبشو
     بی غریبه این دیار، دیگه موندن نداره
     روزای خوب بهار، رنگ شادی نداره
     حالا مونده،

     با یه عالم خاطره ی سبز و تهی
     می بینه غریبه رو توی مهی

    
     غریبه توی مه هم ، غریبه نیست...

    

                                           (پیچک...!)