نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٥۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٤ خرداد ۱۳۸۸

     گاهی از شبها

     که مهتاب از پله های ناتمام آسمان

     بالا می رود

     تو را می بینم

     که چشم می گشایی و

     مهتاب می شوی!

     گاهی میان هق هق باران

     تو را می بینم

     که چتر می گشایی و

     هم نوا با باران می شوی!

     و صدایی می شنوم که تویی...

     بیا و ببین!

     از دروازه های دور آسمان

     دو چشم از باران آورده ام

     و صدایی که منم...

    

     گاهی میان همین پنجره های خیس

     میان بغض شیشه های ترک خورده

     صدای خسته ای می شنوم که تویی...

     تو را می بینم

     که سر بر شانه ام می گذاری و

     گوش می دهی به زمزمه هایم

     و صدای فاصله هایی که منم...

    

     گاهی... نه تویی، نه منم!

     و نه صدایی از باران و فاصله ها

     زیر چتر خستگی ها

     سکوت می شویم...

    

     رو به باران

     پرم از بغض هایی با خودم

     و حرفهای ناگفته ای که نیستی

     و صدایی می شنوم که منم!

    

                                    (کوچه گرد...)