نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٤ امرداد ۱۳۸۸

     اولش مثل یه شعر،

     قافیه اش با شعر من همخونی داشت

     مث شعری واسه باران،

     مث اقیانوس آرام...

     چشمای اون بوی رویاهامو داشت،

     بوی خاک خیس و نمدار شمال...

     انتظار دیدن چشمای اون

     دیگه عادت شده بود برای من!

     عادتی مث رسیدن بهار،

     توی این قلب زمستونی من!

     وقتی که واسم می خوند

     دل من پر می کشید!

     دلی که دیگه فقط اونو می دید!

     خوبه خوب بود روزامون

     پره مهتاب شبامون

     تا سفر دست اونو ازم گرفت

     جاده رو بهونه کرد،

     بهش می گفت فقط اینه راه بهشت...

      

     آرزوهای قشنگ تو دلم

     همشون یکی یکی محال شدن

     توی کوچه هم دیگه ردی نبود

     شایدم با خودشون راهی شدن!!!

     چشم من به آسمون تا بلکه پیداش بکنه!

     بگه که عاشقشه،

     دیوونشه،

     دوسش داره...

     اما آسمون فقط گریه میکرد!

     گله داشت از روزگار و

     کاری که با ما میکرد

     گریه هم دیگه برام مرهم نبود!

     رفته بود اون عشق غایب،

     انگاری اصلا نبود...

      

     ای بهونه! همه ی حرفای من فقط تویی

     خودتم خوب می دونی،

     اول و آخر همه حرفا تویی...

     سفر دراز تو،

     سفر روشن رویاهای تو،

     راست بود و حقیقت تلخی واسم

     هرچی هم من بدوم

     هیچوقت به تو نمی رسم!

     سفرت به خیر، برو... بازم میگم که بدونی:

     یاور همیشه مومن دلم،

     تا ابد، تا آخر دنیا

     فقط تو هستی و تو می مونی...

    

                                    (کوچه گرد...)