نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٦ مهر ۱۳۸۸

     کاش وقتی زندگی فرصت دهد
     گاهی از پروانه ها یادی کنیم
     کاش بخشی از زمان خویش را
     وقف قسمت کردن شادی کنیم

    
               کاش وقتی آسمان بارانی ست
               از زلال چشم هایش تر شویم
               وقت پاییز از هجوم دست باد
               کاش مثل پونه ها پرپر شویم

    
     کاش وقتی چشم هایی ابریند
     به خود آییم و سپس کاری کنیم
     از نگاه زرد گلدانهایمان
     کاش با رغبت پرستاری کنیم

    
                    کاش دلتنگ شقایق ها شویم
                    به نگاه سرخ شان عادت کنیم
                    کاش شب وقتی که تنها می شویم
                    با خدای یاس ها خلوت کنیم

    
     کاش گاهی در مسیر زندگی
     باری از دوش نگاهی کم کنیم
     فاصله های میان خویش را
     با خطوط دوستی مبهم کنیم

    
               کاش با چشمانمان عهدی کنیم
                    وقتی از اینجا به دریا می رویم
                         جای بازی با صدای موج ها
                              درد های آبیش را بشنویم

    
     کاش مثل آب، مثل چشمه سار
     گونه نیلوفری را تر کنیم
               ما همه روزی از اینجا می رویم
               کاش این پرواز را باور کنیم...

    

                                           (مریم حیدرزاده)