نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ اردیبهشت ۱۳۸٩

     می دونی، آدما رنگ خون شدن
     کوچه گردِ غصه دار
ِ دل اسیر...
     می خوام امشب بزنم به جاده ها
     کاشکی بارون بباره به این کویر

    
     بیا امشب توی کوچهء غریب
     بشماریم پرنده های مرده را
     بیا اشکا را ببین که مثل یخ
     می برن خسته دلِ رمیده را

    
               چی شده به کوچه مون سر نزدی؟
               دره یکی بود، یکی نبودُ نزدی
               رفتی و نشون به اون نشون درد
               حرفی از حل معما نزدی!

    
     می خوام این شبا برات قصه بگم
     چوپون دروغگو، صدتا شده بود!
     مثل بچه ها شمردم همه را
     صدتا نه، هزارو صدتا شده بود!

    
     سر و روی کاکلی رنگی شده
     انگاری سرش به سنگی خورده بود
     می دونم باز حسنی سنگ زده بود
     کاکلی زخمی نبود و مرده بود

    
               نه من ونه کوچه و نه آسمون
               نداریم دلخوشی از دوره زمون
               می زاریم اشکامونا براش نشون
               کوچه گرد اگه بیاد تو کوچه مون

    
     چه کنم؟ سنگه دلِ این آدما
     دیگه مهتاب نمیشه شهر دروغ
     دستای سرد منو بگیر، ببر
     از همین شهر ریا و بی فروغ

    
     با همه دل نگرونی های من
     یکی بود، یکی نبود و گریه بود
     همه بودن وهمه مثل خزون
     هرچی بود! هرچی... فقط خدا نبود

    
          خسته ام، خسته نه از خودم، نه تو
          خسته از بدی، کلک، تمام درد
          خسته از پنجره های پر غبار
          خسته از این همه عاشقای سرد...

    

                                     (کوچه غریب...)