نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸٩

     باران که می بارد حواسم پرت پرت است

     غم ناگزیر است، شادکامی پرت پرت است

                    شاید که باید اینچنین بود، دور از احساس

                    احساس هم جایش در این دل پرت پرت است

    

     باید که سازش کرد با طوفان دریا

     نجوای ناز موجهایش پرت پرت است

                    بگذار تا بغضم بسازد شعری از اشک

                    آن واژه های پاک چشمم پرت پرت است

    

     ای کاش میشد روبرویت واژه ای ساخت

     افسوس که نور ماهتابت پرت پرت است

                    اکنون میان کوچه ام... بارانی ام کن!

                    بشتاب! حواس نقطه چینها پرت پرت است

    

                                              (کوچه گرد...)