نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٩ خرداد ۱۳۸٦

     تو را دوست ندارم، نه دوستت ندارم...
     اما هنگامی که نیستی 
                          غمینم
     و به آسمان آبی بالای سرت
     و اخترانی که تو را می بینند
     رشک می برم

     تو را دوست ندارم...
     اما نمی دانم چرا
     آنچه میکنی در نظرم بی همتا جلوه می کند
     و بارها در تنهایی از خود پرسیده ام
     چرا آنهایی که دوستشان دارم
     بیشتر شبه تو نیستند

     تو را دوست ندارم...  
     اما هنگامی که نیستی
     از هر صدایی بیزارم
     حتی اگر صدای آنانی باشد که دوستشان دارم
     زیرا صدای آنها
     طنین آهنگین صدایت را در گوشم می شکنند

     تو را دوست ندارم...
     اما چشمان گویایت
     با آن آبی عمیق و درخشان
     بیش از هر چشم دیگری بین من و آسمان آبی قرار می گیرد

     آه میدانم که دوستت ندارم
     اما افسوس دیگران دل ساده ام را
     کمتر باور دارند
     و چه بسا به هنگام گذر از کوچه 
     می بینم که بر من می خندند
     زیرا آشکارا می نگرند
     نگاهم به دنبال توست...