نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٥٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳٠ خرداد ۱۳۸٩

      بگذار بمانم!

      در تنهایی خیالی که تو می آیی

      و دستانم را با طراوت نگاهت

      به یاسهای سفید پیوند می دهی

      بگذار بمانم!

      در لاابالی ترین اشعاری

      که هیچکس نه می داند و نه می فهمد!

     

      نمی دانم سرگردانی ام

      مرا کجا خواهد کشید؟

      واین خسته ترین شاعر

      نشانت را چگونه می یابد

      نمی دانم!

      بی آنکه چشمانت را دیده باشم

      احساسشان را می فهمم

      و برای تنهایی دستانت

      عقربه ها را نفرین می کنم

      بیا و کوچه ی غریبم را تنها مگذار

      تا بدانم پلک مهتابت

      از ناله هایم خیس می شود...

     

      بگذار بمانم!

      در میان واژه های بی تعبیر

      و بسرایم

      شعری که برگها به آن

      حسادت ورزند!

      تا بعد از این هر کس

      به کوچه ات سر می زند

      نفس هایش به شمارش افتد...

     

      جمله های گنگ مرا

      به حساب شاعری مگذار

      که من از کویر ترک خورده ی احساس می آیم

      باور کن تشنه ترین احساسها

      از حس من می گریزند

      و از ترس اینکه بیمار بشوند

      با صدای بلند قهقهه می زنند

      نمی دانم!

      نمی دانم که چشمان پنجره

      دیدگان غبار آلودم را

      فرصت دیدار خواهند داد؟

      تا برای شبهای تنهایی ات

      چراغ شوم؟

     

      بگذار بمانم!

      در کوچه ای که

      دیوارهایش را نگاهمان ساخت

      و آسمانش را اشکهایمان...

     

                                 (کوچه غریب...)