نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٦

     تو مثل راز پائيزي و من رنگ زمستانم
     چگونه دل اسيرت شد، قسم به شب نمي دانم


     تو دريائي تريني آبي و آرام و بي پايان
     و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم


                    تو مثل آسماني، مهربان و آبي و شفّاف
                    و من در آرزوي قطره هاي پاک بارانم


                    نمي دانم چه بايد کرد با اين روح آشفته
                    به فريادم برس اي عشق، من امشب پريشانم


     تو مثل مرز احساسي، قشنگ و دور و نا معلوم
     و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم

 
     تو مثل مرهمي بر بال بي جان کبوتر ها
     و من هم يک کبوتر، تشنه ي باران درمانم


                    تو مثل لحظه اي هستي که باران تازه مي گيرد
                    و من مرغي که از عشقت فقط بي تاب و حيرانم


                    شبست و نغمه ي مهتاب و مرغان سفر کرده
                    و شايد يک مه کمرنگ از شعري که مي خوانم

 
     غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
     و من امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم


     به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
     قدم بگذار روي کوچه هاي قلب ويرانم...