نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٦

     چشم من بیا منو یاری بکن
     گونه هام خشکیده شد، کاری بکن
     غیر گریه  مگه کاری می شه کرد
     کاری از ما نمی آد، زاری بکن
               اون که رفته، دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد...

 

 
     هرچی دریا رو زمین داره خدا
     با تموم ابرای آسمونا
     کاشکی می داد همه رو به چشم من
     تا چشام به حال من گریه کنن
               اون که رفته ، دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت،‌ دل من گریه می خواد...

 

 
     قصه ی گذشته های خوب من
     خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن
     حالا باید سر رو زانوم بذارم
     تا قیامت اشک حسرت ببارم
                    دیگه هیچکی مثل من غم نداره
                    مثل من غربت و ماتم نداره
                    حالا که گریه دوای دردمه
                    چرا چشمم اشکشو کم می آره

 

 

 

     خورشید روشن ما رو دزدیدن
     زیر اون ابرای سنگین کشیدن
     همه جا رنگ سیاه ماتمه
     فرصت موندنمون خیلی کمه
               اون که رفته،‌ دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد...

 

 
     سرنوشت چشاش کوره، نمی بینه
     زخم خنجرش می مونه تو سینه
     لب بسته، سینه ی غرق به خون
     قصه ی موندن آدم همینه
               اون که رفته دیگه هیچ وقت نمی آد
               تا قیامت دل من گریه می خواد... 


                                                                   (اردلان سرفراز)