نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٦

      می خـواهم  و می خـواستــمت، تـــا نـفسم بـــود

      می سوختم از حسـرت و عشق تــو ´بسم  بـــود

      عشـق تـو ´بسم بــود، کـه از شعـله  بیــدار

      روشنگـرِ شـب های بلنــد قفـسـم بـــود

      آن بخـت گریــزنده دمـی آمـد و بگـذشت

      غـم بــود، کـه پیوستــه نفـس در نفـسم بـــود

      دســت مـن و آغــوش تـو، هیهــات، کــه یـک عمـر

      تنــها نفسی بــا تـــو نشستـــن هوســـم بــــود

      بــالله، کــه بجــز یـــاد تــو، گـر هیچ کســم هســت

      حـاشـا، کـه بجـز عشـق تــو، گـر هیچ کسـم بـــود

      سیمــای مسیحــایی انـدوه تـو، ای عشـق

      در غـربت ایـن مهلـکه، فــریـاد رسـم بـــود

      لـب بستــه و پـر سوختـه، از کـوی تــو رفتــم

      رفتــم، بـه خـدا گـر هوســم بـــود، ´بســم بـــود

 

                                                     {فریدون مشیری}