نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱:۳٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٦

 

      يكي بود يكي نبود 

      كوچه گردي خسته بود

      زير نور مهتابش

      يه شبي نشسته بود

            وقتي از غمش مي گفت

            كوچه ها تر مي شدن

            انگاري كه لحظه ها

            ديگه آخر مي شدن

                  لب غم ترك مي خورد

                  از تب داغ دلش

                  قاصدك ولو مي شد

                  تا كه مي رسيد بهش

                        نيمه شب تو كوچه ها

                        يواشي سر مي كشيد

                        اشكا از گونه مي چيد

                        توي باغ پر مي كشيد

                                شبدراي تشنه را

                                آبشون مي داد زياد

                                توي آيينه خود

                                مي زد عاشقونه داد

                         ..............

      كوچه گرد قصه مون

      دنبال گمشده بود

      كسي كه وقتي اومد

      دل اون رو برده بود

                   نشوني ازش نداشت

                   مونده بود فقط به ياد

                   وقتي بارون مي باريد

                   مي دونست اونم مياد

      توي خواب و روياهاش

      هميشه اونو مي ديد

      وقتي چشمهاش رو مي بست

      گل لبهاش رو مي چيد

                  کوچه گرد كوچه ها

                  هميشه تو جاده بود

                  ماجراي اون و يار

                  انگاري يه قصه بود

      ياد عشق كه مي اومد

      آسمون باروني بود

      وقتي كه مهتاب مي شد

      حال اون رويايي بود

                  كوچه ي غريب مي گفت:

                  يه وقتي خواب نموني!

                  شعرهامو بخوني و

                  جواب منو ندي!

      ولي كوچه گرد ما

      شبها اصلا خواب نداشت

      غم دوري تو چشاش

      غير اين هيچي نداشت

                  هميشه دلش مي خواست

                  توي بندر بخونه

                  وقتي كه بارون مياد

                  پيش ساحل بمونه

      ولي دست سرنوشت

      اونو كرد از يار جدا

      كوچه موند و كوچه گرد

      با همه خاطره ها.....

     

                                                           (کوچه غریب - کوچه مهتاب)