نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ دی ۱۳۸٦

      می دونی، آدما رنگ خون شدن
      کوچه گرد غصه دار دل اسیر...
      می خوام امشب بزنم به جاده ها
      کاشکی بارون بباره به اين کوير

      بيا امشب توی کوچه ی غريب
      بشماريم پرنده های مرده را
      بيا اشکا را ببين که مثل يخ
      می برن خسته دل رميده را

      چی شده به کوچه مون سر نزدی؟
      دره يکی بود، يكي نبود رو نزدی
      رفتی و نشون به اون نشون درد
      حرفی از حل معما نزدی

      می خوام اين شبا برات قصه بگم
      چوپون دروغگو، صدتا شده بود!
      مثل بچه ها شمردم همه را
      صدتا نه، هزاروصدتا شده بود!

      سر و روی کاکلی رنگی شده
      انگاری سرش به سنگی خورده بود
      می دونم باز حسنی سنگ زده بود
      کاکلی زخمی نبود و مرده بود

      نه من ونه کوچه و نه آسمون
      نداريم دلخوشی از دوره زمون
      می زاريم اشکامونا براش نشون
      کوچه گرد اگه بياد تو کوچه مون

      چه کنم، سنگه دل اين آدما
      ديگه مهتاب نميشه شهر دروغ
      دستای سرد منو بگير، ببر
      از همين شهر ريا و بی فروغ

      با همه دل نگرونی های من
      يکی بود، يکي نبود و گريه بود
      همه بودن وهمه مثل خزون
      هرچی بود، هرچی، فقط خدا نبود

      خسته ام، خسته نه از خودم، نه تو
      خسته از بدی، کلک، تمام درد
      خسته از پنجره های پر غبار
      خسته از اين همه عاشقای سرد...

                                                    ( کوچه غریب )