نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ٦:٤۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٤ دی ۱۳۸٦

     ای همزاد
     ای بی من و همیشه با من
     یاد تو، چون چکاوکهای مهاجر

     لحظه لحظه به باغ خیالم سفر میکند

     و مرا وسوسه ی پرواز می دهد...
     گفتی که هر شب، واژه های شعرم را
     با اشک می شویی

     ولی چندی است که بی باران شده ای؟!
     هر شب شعرهایم را

     در تاریکی کوچه گم می کنم

     به امید مهتابی شدنت،

     اما تو بی واژه شده ای!

     بیا و بمان

     من و دستهایم، تنهاییم

     بیا و بخوان

     من و شعرهایم،

     برای تو می سراییم...

    

                               (کوچه گرد...)