نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۸٦

     دشتهایی بی آب

     آسمانی بی ابر

     ابرها بی باران

     باید امشب بروم

     باید به رویا بروم

     باید همان چمدانی را

     که به اندازه پیراهن تنهایی سهراب جا دارد، بردارم

     و به رویا بروم

     دریا همواره مرا می خواند

     ابر هم حال مرا می داند

     یافتم آنکه صدا زد: سهراب!

     اینجاست، همین دشت

     که می گشت پی آب

     و منه خسته به دنبال سراب

     باید بروم،

     باید امشب بروم تا ته خواب

     پی عطر باران

     و ببارم بر آن

     بر همه خستگی ها

     بر همه دشت و همه تشنگی ها

     باید امشب بروم تا رویا

     یک نفر باز صدا زد که بیا...

    

                                     (کوچه گرد...)