نويسنده : (کوچه گرد...) ; ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٦


     تو از آن کوچه بالا که می آیی
     تمام جمله ها
     خم می شود بر پای احساست
     و آه،
     از اشک بی تابت،
     که نم نم می زند بر دست اشعارم
     تن هر واژه ای خیس است و من
     مهمان لبهای پر از آهت
     سرودن را نمی خواهم!
     نمی خواهم...
     میان حس ناکامی
     سرودن را نمی خواهم!
     قدمها را شتابی ده
     تو پیشانی فریاد بلندم را
     به خاک پایت افکندی
     بگو از لرزش دستان تبدارم
     چه می فهمی؟
     نگو، باز عاشقم کردی!
     تو از عاشق چه می دانی؟
     تو سهم گریه هایت را
     به من دادی و بگذشتی
     برو!
     پس باز هم بگذر
     و این بارهم
     آواره شدن با من!!!
     خیالت تخت من تنها نمی مانم
     برو تا فاجعه بارم نیاوردی
     من از این عشق می ترسم
     برو...
     باور کن از عاشق شدن
     رنگی نمی بازم!
     خیالت تخت من تنها نمی گردم
     نگو بازیچه ام کردی
     برو، من خوب می دانم
     تو عاشق پیشه ای
     با یاد تو تنها نمی مانم
     من از آن چشم بی خوابت
     که هردم از کتاب عشق می گوید
     فهمیدم
     تو عاشق پیشه ای
     با یاد تو تنها نمی گردم...

    

                                             (کوچه غریب)