آزرده...

     دست و دلم به کار نمی رود بانو

     دل من جای دگر نمی رود بانو

 

                    آزرده ام از دست روزگار خویش

                    چه کنم؟ روزگارم خوش نمی رود بانو

 

     به امید دیدن روی تو آمده ام اینجا

     روی گلت به سراغ دیده ام نمی رود بانو

 

                                 دلخوش بودنت بودم کنار آغوشم

                                 حرفها شنیده ام که تقدیرش نمی رود بانو

 

     کاش میشد که دل به دریا زد و رفت

     قایقم اسیر توست، به آب نمی رود بانو

 

                         شبی کنار آغوشت جان میدهم آخر

                         از این بهترم آرزویی نمی رود بانو

 

                                               (کوچه گرد...)

/ 10 نظر / 42 بازدید
شبنم

[زبان]چه عجـــــــــــــــــــــــــــــب

واژه

مثل همیشه فوق العاده بود... تو فقط شعر بگو... [قلب] کاش میشد که دل به دریا زد و رفت...

مهدي

زيبا هست! شايد اگه جاي شما بودم جاي حرفها شنيده ام كه تقديرش نميرود بانو ميگفتم حرفي شنيده ام كه ز پس نميرود بانو!!! البته خودت بهتر ميدوني چي باشه بهتره! ناسلامتي شعر آفريده ي نوستالژي هاي شما هست. منتظر اشعار ديگه شما هستم!!!

شاپرک بهاری

فوق العاده است...

ایثار

چراغ دلت روشن که خوش میگویی حدیث آن.. من به دنبال کورسوی چراغی به این سو آمدم به دیدار من هم بیا..

جامانده...

می دانم بابا دو بخش است؛ بخشی در صحرا و بخشی بالای نیزه. اما این که عمو چند بخش است، فقط بابا می داند... باید کوچک زندگی کرد و بزرگ مرد... امضا: حضرت علی اصغر (ع

واژه

چرا دیگه شعر نمیذاری کوچه گرد؟... بیا دیگه... دلمون تنگ شده واسه تو و شعرای قشنگت.

شكيبا

وبلاگ قشنگي داري... به منم سر بزن!!!